ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ

   Είναι τόσο δύσκολο μέσα σε λίγες γραμμές να καταφέρει κανείς να δώσει την πλήρη περιγραφή ενός τόσο έντονου, αποπνικτικού και άλλοτε ευχάριστου συναισθήματος, όπως  της μοναξιάς. Χρόνια ταλανίζει τα μυαλά των ποιητών και των συγγραφέων, η εύρεση λέξεων για την περιγραφή της και παρόλο που έχουν δημιουργηθεί  πολλές λέξεις, όμορφες και λόγιες είναι άξιες να δώσουν μονάχα μια στάλα αλήθειας, για το  τι  πραγματικά μπορεί να νιώθει κάποιος, που έχει γίνει ο καλύτερος φίλος της μοναξιάς. Η δυσκολία της περιγραφής της ενάγεται κυρίως στο γεγονός, ότι δεν είναι απλά ένα συναίσθημα αλλά ένα σύμπλεγμα συναισθημάτων, που συνεχώς εναλλάσσονται. Για παράδειγμα μπορεί την μια να κλαίς και την άλλη να γελάς με την ίδια ακριβώς κατάσταση ή την μία να λυπάσαι τον εαυτό σου και να τον σιχαίνεσαι και την άλλη να είσαι περήφανος, που μπορεί και μόνος του να επιβιώνει, ελεύθερος από τις συμβατικές ανθρώπινες δεσμεύσεις. 

  Άλλο ένα ξεχωριστό χαρακτηριστικό, που έχει η μοναξιά είναι ότι σου δίνει το κλειδί για να ανακαλύψεις την αλήθεια, που κανείς δεν μπορεί να απαρνηθεί, όταν έρχεται αντιμέτωπος με  τους φόβους και τα πάθη, που απελπισμένα προσπαθεί να αποφύγει, διότι όταν ανοίγεις αυτή την πόρτα καλείσαι να αντιμετωπίσεις αυτό από το οποίο στην ουσία κρύβεσαι τόσο καιρό, τον ίδιο σου τον εαυτό. Μια συνάντηση αμοιβαία και τόσο τρομακτική, που δεν μπορείς να αποτρέψεις παρά μόνο να αντιμετωπίσεις. Βρίσκεσαι στην ουσία κλεισμένος σε ένα δωμάτιο με καθρέφτες, δίχως να έχεις την δυνατότητα να δεις κάτι άλλο πέρα από τον εαυτό σου. Εκεί είσαι μόνος και η έλλειψη επικοινωνίας και δραστηριοτήτων σου φέρνει οκνηρία και η οκνηρία, ακινητοποίηση με αποτέλεσμα να νιώθεις κυριολεκτικά ανάπηρος μπροστά στις πιο σκοτεινές σου σκέψεις. Ο χρόνος σε προσπερνάει και εσύ τον απαξιώνεις με ένα αδιάφορο βλέμμα παίρνοντας αποφάσεις, που την ίδια στιγμή μπορεί να έχεις μετανιώσει, νιώθοντας ανίκανος πολλές φορές να κάνεις το οτιδήποτε σαν να σου έχουν ρουφήξει όλη την ενέργεια και την διάθεση για ζωή. Η καθημερινότητα σου επαναλαμβάνεται και οι εκφράσεις του προσώπου σου αρχίζουν να χάνουν την ποικιλία τους και το χρώμα της ζωής σου γίνεται θαμπό και μονότονο. Νιώθεις μόνος την ίδια στιγμή, που μπορεί να βρίσκεσαι σε ένα χώρο με άλλα πενήντα άτομα. Η πραγματικότητα σου δεν σου αρκεί και αγανακτείς, κρίσης απελπισίας σε πιάνουν ανά διαστήματα και μετά ξανά βυθίζεσαι στην ρουτίνα σου για να μην σκέφτεσαι και συνεπώς να μην αισθάνεσαι. Η απώλεια, η ανασφάλεια, οι φόβοι σου καταφέρνουν να σε κρατάνε έρμαιο μιας άλλης πραγματικότητας αυτής, που εσύ δημιουργείς μέσα στα τείχη, που ο ίδιος έχεις υψώσει είτε από επιλογή, είτε από εξαναγκασμό. 

  Το περίεργο είναι...

MARY AND MAX

Η Mary και ο Max μοιάζουν. Είναι δυο περιθωριοποιημένοι τύποι που πληρώνουν το μάρμαρο της μη δημοφιλίας με την κατάθλιψη. Ή αντίστροφα, είναι δυο καταθλιπτικοί άνθρωποι, που πληρώνουν αυτή την παθογένεια με την περιθωριοποίηση τους. Και οι δύο ζουν σε έναν απρόσωπο κόσμο, που τους ξερνάει και τους απορρίπτει καθημερινά χωρίς ποτέ να μπει στη διαδικασία να τους κατανοήσει. Κρίνοντας τους αυστηρά και μονομερώς απ`το περίβλημα και τα στοιχεία της πρώτης εντύπωσης. Και οι δύο πάσχουν απ`τα ίδια συμπτώματα. Έτσι ηχούν στις ίδιες συχνότητες. Η επικοινωνία τους, αυτή η τόσο έντονη και περιπετειώδης επικοινωνία, παρότι  εξ`αποστάσεως, σύντομα θα γίνει λόγος ύπαρξης. Μαζί θα ανακαλύψουν το αντίδοτο στην πάθηση τους, ή καλύτερα στην πάθηση του κόσμου. Όταν ο Max χαρακτηριστικά διατυπώνει πως ο άνθρωπος είναι μια φυσική μάζα από ατέλειες. Εντός και εκτός. Οφείλεις να κατανοήσεις τον εαυτό σου και έπειτα να τον αγαπήσεις για την αληθινή υπόστασή του. Και όταν αποκτήσεις αυτόν τον αυτοσεβασμό θα δονήσεις ισοπεδωτικά τα τείχη της δυστυχίας σου. Όχι εξασφαλίζοντας κάποια ανέπαφη και στείρα δημοφιλία, αλλά συγκεντρώνοντας όλη την αγάπη από εκείνα τα μάτια που κοιτούν εντός σου.

πηγή: http://www.cine.gr/film.asp?id=712080&page=4

INTO THE WILD

Το “Into The Wild” αφηγείται τη πραγματική ζωή του 24-χρονού Christopher McCandless ( Emile Hirsch), ενός προνομιούχου (από άποψη χρημάτων) παιδιού, όπου αμέσως μετά την αποφοίτησή του από το κολλέγιο, καταστρέφει τις πιστωτικές του κάρτες, χαρίζει τα λεφτά του σε φιλανθρωπίες και ξεκινάει για κάτι το οποίο δεν είναι ούτε αυτός σίγουρος. 

Κάτι διαφορετικό. Κάπου αλλού. Το μυαλό του είναι γεμάτο από Dostoyevsky, Thoreau, Emerson και Jack London, η καρδιά του καίγεται από οργή ενάντια σε ασαφείς και αόριστους “εχθρούς” όπως “κοινωνία” και “υλισμός”. Λέει ότι είναι “ένας καλαίσθητος ταξιδιώτης που σπίτι του είναι ο δρόμος”. Ο McCandless ονομάζει τον εαυτό του Alexander Supertramp (κάτι σαν “υπέρ-αλήτης”), και βάζει πλώρη για το ραντεβού που ο ίδιος έκλεισε με το πεπρωμένο του.

Είναι ένας δυνατός και ποιητικός ύμνος , για ένα ιδεαλιστή νέο άνθρωπο, ο οποίος λαχταρούσε να ζήσει μόνος του στους αγριότοπους της Αλάσκας και να δρέψει τα οφέλη της μοναξιάς στο πνεύμα του Thoreau (ο Thoreau σε ένα από τα πλέον γνωστά του βιβλία, το “Walden”, περιγράφει το πώς έζησε σε μια καμπίνα δίπλα στη λίμνη Walden, απομονωμένος από την κοινωνία με σκοπό την εκ νέου κατανόησή της). Ο McCandless συνήθιζε να επικαλείται τον Thoreau· “Αντί για αγάπη, για χρήματα, για φήμη, δώσε μου αλήθεια”. Ο Thoreau όμως είπε ότι υπάρχει καιρός για να πας στο Walden, αλλά υπάρχει καιρός και για να φύγεις… Ο Christopher McCandless τελικά όμως ακολούθησε άλλη πορεία…

Bob Dylan - It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)

Tο καλοκαίρι του 64', μέσα σε 10 λεπτά, ο Bob Dylan έγραψε το "It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)". Το κομμάτι χαρακτηρίστηκε ως
"ζοφερό αριστούργημα", "ένα κομμάτι που περιέχει μερικές από τις αξιομνημόνευτες λυρικές εικόνες του Dylan" κ.α.
Έμεινε στην ιστορία ως ένα από τα περιεκτικότερα έργα του αιώνα.

Σκοτεινιά στο καταμεσήμερο
σκιάζει ακόμα και το ασημένιο κουτάλι,
τον χειροποίητο σουγιά, το μπαλόνι του παιδιού.
Σαν σε έκλειψη ηλίου και σελήνης,
για να καταλάβεις πως έμαθες πολύ νωρίς
ότι δεν υπάρχει κανένα νόημα στο να προσπαθείς..

Στοχευμένες απειλές μπλοφάρουν με περιφρόνηση,
τα σημάδια αυτοκαταστροφής ξεγράφονται.
Από το χρυσό στόμα των ηλιθίων
η κυλοειδής κόρνα αραδιάζει τυχέες λέξεις
που προφητικά λένε:
"Όποιος δεν είναι απασχολημένος με το να αναγεννάται
είναι απασχολημένος με το να πεθαίνει."

Ο πειρασμός, πετάει έξω από την πόρτα σου.
Τον ακολουθείς και βρίσκεις τον εαυτό σου στον πόλεμο,
να παρακολουθεί καταρράκτες που βγάζουν βρυχηθμούς του οδυρμού.
Αισθάνεσαι διστυχισμένος, αλλά σε αντίθεση με πριν
συνειδητοποιείς πως είσαι απλά
ένας ακόμα άνθρωπος που κλαίει..

ΕΥΧΗ, ΚΑΤΑΡΑ Η’ ΑΠΛΑ ΕΝΑ ΥΠΕΡΕΚΤΙΜΗΜΕΝΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ;;;

Δηλητηριάζει την ψυχή σου, αλλά χαίρεσαι όταν το έχεις, σκλάβο πιστό σε κρατάει, όμως εσύ θέλεις να παραμείνεις κοντά του, όταν το έχεις στο ελάχιστο φοβάσαι και όταν το έχεις στο μέγιστο τρέμεις, εξωτερικά σε κάνει πιο δυνατό και εσωτερικά πιο αδύναμο…

Στο όνομα του χύθηκε πολύ αίμα, καταπατήθηκαν αξίες, αρχές, νόμοι, δικαιώματα, καταστράφηκαν οικογένειες, έρωτες, φιλίες , περιουσίες. Ασκεί ασκούσε και θα ασκεί την μεγαλύτερη επιρροή πάνω στο άνθρωπο έχει τόση δύναμη που τον εξωθεί να διαπράττει τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην φύση και στην ανθρωπότητα με μόνο σκοπό να καταφέρει να γευτεί μια σταγόνα απ το δηλητήριο εξουσίας που προσφέρει, ώστε να νιώσει για λίγο την ψευδαίσθηση της ευτυχίας. Μετά όμως η ακόρεστη επιθυμία του για ακόμα λίγο τον φυλακίζει σε μια αιώνια καταδίκη, μια καταδίκη που ελάχιστοι κατάφεραν να αποφύγουν.

Ο λόγος λοιπόν για το υπέρτατο χρήμα και τις χάρες του, την δύναμη που παρέχει και την μεγάλη εξάρτηση που δημιουργεί στους ανθρώπους. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί, ότι ένα απλό αντικείμενο, ένα απλό μέταλλο (ή χαρτί), που δημιουργήθηκε καθαρά για λόγους ευκολίας, θα αποτελούσε την καταστροφή της ανθρωπότητας, διεγείροντας συναισθήματα ανταγωνισμού, ζηλοφθονίας, μίσους και ζήλειας και θα καθιστούσε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος δέσμιο του;

«Χρυσάφι; Κατακίτρινο, αστραφτερό, πολύτιμο χρυσάφι; Όχι Θεοί, νωθρός δεν είμαι εγώ πιστός!... Τόσο όμορφο χρυσάφι θα κάνει άσπρο το μαύρο, άσχημο το όμορφο, σωστό το λάθος, το χυδαίο θα το κάνει ευγενές, καινούργιο το παλιό, γενναίο το δειλό… Μα τι; Αυτό θα σας αρπάξει, παπάδες κι υπηρέτες, θα τραβήξει το μαξιλάρι κάτω απ’ τα κεφάλια των παλικαριών. Αυτός ο κίτρινος σκλάβος φτιάχνει και παύει νόμους, ενόχους αθωώνει , κάνει ευλογία την λέπρα, στους κλέφτες δίνει αξία, υπόληψη και λόγο προεστού.(…) Ε μέταλλο εσύ καταραμένο, πόρνη όλης της ανθρωπότητας, εσύ που κάνεις να σπαράζονται οι όχλοι των εθνών» ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΑΙΞΠΗΡ

Και παρόλη την εξουσία και την επιρροή που μας ασκεί, παρόλη την δυσφορία που μας προκαλεί, εμείς συνεχίζουμε να πασχίζουμε, για να έχουμε όσο περισσότερο γίνεται από αυτό. Γιατί τέτοια απληστία;;; Γιατί τέτοια αχαριστία;;; Από πότε το χρήμα είναι αγαθό και πασχίζουμε με τόσο ζήλο να το αποκτήσουμε;; Γιατί δεν κυνηγάμε πραγματικά αγαθά και αντίθετα αφήνουμε τον εαυτό μας έρμαιο του ανούσιου καταναλωτισμού; Επιλέγουμε να θυσιάσουμε τις χαρές, που μας προσφέρει η ζωή για την συλλογή ενός απλά άψυχου μετάλλου. Ανταλλάσουμε τα πνευματικά αγαθά με τα υλικά θεωρώντας, ότι αυτά μας ικανοποιούν περισσότερο. Εάν όμως η ψυχή σου είναι άχρωμη και το πνεύμα σου κενό τότε δεν ζεις απλά υπάρχεις. Και πόσο ικανοποιημένος θα είσαι, όταν θα έχεις φτάσει στο τέλμα της ζωής σου και το μόνο που θα σου έχει μείνει για συντροφιά θα είναι το χρήμα. Χρήμα, το οποίο ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκες για να καλλιεργήσεις την αξία σου ως άνθρωπος αλλά το χρησιμοποίησες για να εκπληρώσεις τις καταναλωτικές σου τάσεις, οι οποίες ας μην ξεχνάμε, ότι είναι δημιούργημα της οικονομίας, ώστε να υπάρχουν περισσότερες «ανάγκες» και να ξοδεύεται έτσι περισσότερο χρήμα. Με αποτέλεσμα να προκύπτουν όλο και πιο πολλές ανάγκες και ο άνθρωπος συνεχώς να ζητάει περισσότερα μένοντας έτσι ανικανοποίητος συνεχίζοντας πιστός στην ματαιοδοξία του. Είναι ένα καλοστημένο παιχνίδι και εσύ είσαι ένα απ τα πιόνια του, παρόλα αυτά σε εσένα στηρίζεται όλο το παιχνίδι και έτσι είναι στο χέρι σου να αντιστραφούν οι ρόλοι.

TI ΛΥΠΑΜΑΙ;;;

Λυπάμαι, όταν φοβάμαι…

Όταν ο κόσμος μένει ίδιος

και μόνο τα παιδικά όνειρα αλλάζουν

και μετατρέπονται σε εφιάλτες.

Όταν η ελπίδα σβήνει,

αφήνοντας το σκοτάδι να κυριαρχεί

και το φως να έχει πλέον ξεθωριάσει.

Όταν το χρώμα έχει χαθεί

και οι πίνακες της ζωής είναι πλέον ασπρόμαυροι.

Όταν ο ήχος του γέλιου σου έχει ξεχαστεί

και το κλάμα έχει γίνει ο καλύτερος σου φίλος.

Όταν προσπαθείς να θυμηθείς το άγγιγμα του

αλλά η συνήθεια επιμένει να κρατάει την μνήμη σου φυλακισμένη.

Όταν τα συναισθήματα σου έχουν στερέψει…

Τότε αυτό ήταν και λυπάμαι…

Όλα πήγαν σωστά…

Ο στόχος επιτεύθηκε μην ανησυχείς τώρα

είσαι και εσύ άλλο ένα καλοκουρδισμένο στρατιωτάκι βυθισμένο σε μια αιώνια λήθη.

Είσαι και εσύ σαν και αυτούς που ζήλευες...

Μην ανησυχείς όμως όλα καλά θα πάνε τώρα τα κατάφερες,

απλά εγώ πρέπει να σταματήσω να λυπάμαι…

Το χωριό μας περιμένει

Μέσα Νοέμβρη, και το μάζεμα της ελιάς για μια ακόμη χρονιά ξεκίνησε.Σαν πιστός στρατιώτης της οικογένειας, ανέβηκα στο χωριό μαζί με τον πατέρα μου, να βγάλουμε το λάδι του χειμώνα.Τριγυρνώντας στα σοκάκια και τα χωράφια του χωριού, μεγάλη νοσταλγία με έπιασε.Στους κάμπους που τώρα ακούς κάποια σπαστά ελληνικά μαζί με αλβανικά και πακιστανικά, κάποτε σαν ολόκληρη πομπή έρχονταν οι κάτοικοι του χωριού, με τραγούδια και όρεξη να δουλέψουν.Καλλιεργούσαν τη φύση με σεβασμό προς αυτή, προκειμένου να δρέψουν τους καρπούς της και να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες.Στα στενάκια του χωριού δε, η απόλυτη ερημιά.Κάποιοι παπούδες έχουν ξεμείνει σε ένα καφενείο, και δυο παιδιά παίζουν στην πλατεία, τα αδέρφια της ίσως μοναδικής οικογένειας που επιμένει στη ζωή του χωριού.

‘’Θεέ μου πρωτομάστορα με έκτισες μέσα στα βουνά,

Θεέ μου πρωτομάστορα, με έκτισες μες΄τη θάλλασα.’’

Τώρα που ζούμε όμως?Δε ζούμε στο βουνό, μα ούτε και στην θάλλασα.Δε μπορω να νιώσω ουτε το διαπεραστικό χειμωνιάτικο αγιάζι, ουτε να ακούσω το βροντερό θόρυβο της θάλασσας τις φουρτουνιασμένες μέρες.Εμείς ζούμε στο τσιμέντο.Ζούμε στο τραβεστί κλίμα του αστικού τοπίου, όπου το καυσαέριο μολύνει τα πνευμόνια μας και κάθεται στο δέρμα μας χειμώνα καλοκαίρι.Υπομένουμε αυτή την ουδέτερη ζωή , μέχρι να δούμε στίς ειδήσεις του STAR οτι πρέπει να πάμε διακοπές και να τραβήξουμε για πιο παρθένα μέρη που η φύση οργιάζει.

‘’Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια, τους πάτησε το τρένο.’’

Πράγματι, οι μάγκες δεν υπάρχουν πια.Τούς πάτησε ο χρόνος.Γιατί στη λέξη μάγκας, εμένα μου έρχεται στο νου ο καλοσυνάτος άνθρωπος του χθές, που στο πρόσωπό του καθρεφτίζονταν οι κακουχίες της ζωής και τα χέρια του ήταν σημαδεμένα απο το παραγάδι και την αξίνα.Ο μουσάτος ψαράς με το σκαλισμένο πρόσωπο, ενθύμιο της θάλλασας που έθρεψε την οικογένειά του, και ο λεπτοκαμωμένος αγρότης που καλιέργησε το χωραφάκι του και απέκτησε την στοιχειώδη αυτάρκεια.Τι να πούν σε αυτούς λοιπόν, τα καχεκτικά μας δάχτυλα, συνηθισμένα στο να πατάνε κουμπιά και πλήκτρα?Τι να πουν σε αυτούς οι μαστουρωμένες φάτσες μας, που έχουν ξεχάσει να συσπώνται απο την προσκόλησή μας σε αυτές τις ρημαδοοθόονες?Είμαστε πολύ λίγοι μπροστά τους .

‘’Είμαι μια γλάστρα στο μπαλκόνι,

Άντε το ταβάνι με πλακώνει,

Το αίμα μου έχει γίνει χλωροφύλλη,

'Αντε με ποτίζουν κάτι φίλοι.’’

Και υπομένουμε αυτή τη μισή ζωή.Αυτή την καθιστική, καταθλιπτική ζωή που έχουν ορίσει οι εταιρίες για εμάς.Πρέπει να υπάρχει κάποια πολύ συγκεκριμένη αφορμή για να βγείς από το σπίτι.Στούς δρόμους της πόλης θα σε πετύχω πάντα κάπου να πηγαίνεις.Στην δουλεία, για να κάτσεις μπροστά από έναν υπολογιστή, στο σπίτι για να δείς τηλεόραση και να λιώσεις στο facebook, στο σινεμά για να στραβωθείς-καθιστός πάντα-σε μια μεγαλύτερη οθόνη, στην καφετέρια για να δείς την ομάδα σου.Έχει αιχμαλωτιστεί το βλέμμα μας σε αυτά τα κινούμενα pixels και δεν λεει να ξεκολλήσει.Άλλες φορές θα προτιμήσεις το τηλέφωνο και το skype από την αληθινή ανθρώπινη επικοινωνία.Και για να αντιμετωπίσεις αυτή την ανθηυγεινή ζωή που κάνεις, το ρίχνεις στα χαπάκια.Να σου το αντικαταθληπτικό, να και το τονωτικό για να τα βγάλεις πέρα στην δουλειά, να και το χαπάκι για την μέση γιατί έφτασες 25 και δεν μπορείς να κουνηθείς απο την ακινησία.Όμως πως κατάφερνε η γιαγιάκα στα 70 της να σκαρφαλώνει στις ελιές και να τινάζει το δέντρο?Τοτε, η κίνηση ήταν στην καθημερινότητά τους.Η ζωή ήταν μια μικρή περιπέτεια, χωρίς τους πολύπλοκους μηχανισμούς του σήμερα.

‘’Τα παιδιά, τα παιδιά,

Που 'χουνε πόνο στη ματιά,

Τα παιδιά, τα παιδιά,

Που δεν γελάνε άλλο πια τα παιδιά.’’

Και στα παιδιά που μεγαλώνουνε στις πόλεις και στερούνται κάθε δικαιώματος μιας ομαλής και ευχάριστης παιδικής ηλικίας τι θα πούμε?Θα συνεχίζουμε να τα μπουκώνουμε με ηλεκτρονικά παιχνίδια και παιδικά αμφίβολης ποιότητας, μέχρι να γίνουν ενήλικες γεμάτοι κόμπλεξ και αποθημένα?Θα συνεχίσουμε να τα στέλνουμε στα σχολεία-φυλακές που έχουμε φτιάξει , αυτά τα σχολεία που αποπνέουν συντηρητισμό και εξουσία?Όσοι απο εμάς προλάβαμε να παίξουμε στις αλάνες και να σκίσουμε τα γόνατά μας κοιτάμε με λύπηση αυτά τα παιδιά, που δεν γνώρισαν αληθινό παιχνίδι στη ζωή τους.Πόσο μάλλον οι γονείς μας, που έπαιξαν στη φύση, κυνήγησαν λαγούς, φίδια και λέρωσαν τα ρούχα τους, καθαρίζοντας όμως την ψυχή τους για πάντα.

Όλοι..."Μαζί";!;!

Στο παραπάνω βίντεο βλέπουμε τον Charly Chaplin να υποδύεται ένα ρόλο, μιλώντας για την ανθρώπινη ευτυχία, ευημερία, αγάπη πάνω από όλα και λοιπές μαλακίες που ηχούν σε όλους παραδεισένια και δεν κάνουν ούτε για βραζιλιάνικες σαπουνόπερες. Ε όχι λοιπόν!!!Υπάρχουν και φυσιολογικοί άνθρωποι σαν εμένα που γουστάρουν τον πόλεμο και την καταστροφή! Viva los muerte!!!

Δεν παίρνω ντόπες-Δεν γελάω ποτέ-Τρώω σιδερικά και πίνω αίμα-Είμαι φυσιολογικός!

Παίρνοντάς το ως πολλαπλό ερέθισμα, αφού το πέτυχα να ποστάρεται στο facebook συχνά τον τελευταίο καιρό, θα ήθελα να το παίξω έξυπνος και να βρίσω όλους τους likeτζήδες, τόσο άσχημα που να μην ξέρουν τι να κάνουν, εκτός από block 'n report.


Με λίγα λόγια στο ζουμί της βρισιάς:
Όποιος πάτησε like σε αυτό το βίντεο μπορεί πλέον άνετα, επίσημα και χωρίς ενδοιασμούς να αποκαλεί τον εαυτό του γνήσιο απόγονο των Ναζί και ενεργό μέλος των "Μαζί" της δικής μας εποχής-ναι,έτσι σας αποκαλώ.Έλα μην πτοείσαι!! Όλοι οι "Μαζί" μαζί θα τα καταφέρετε και θα εξαφανιστεί απ' τη blogoσφαιρα ο (Εβραίος??)υβριστής σας! 
Πού είχα μείνει; Ααα ναι, στο κίνημα "Μαζί". Είστε όλοι αυτοί που βρίζετε και απεχθάνεστε τους ανθρώπους που είχαν πιστέψει στα τότε λόγια του μισάνθρωπου Hitler που ήθελε να κυριεύσει τον κόσμο, ενώ ταυτόχρονα σας αρέσουν τα ίδια ακριβώς λόγια, μεταφρασμένα στα πιο εύηχα αγγλικά, ειπωμένα από έναν διεθνούς φήμης και αρεσκείας ηθοποιό, με τα λόγια του να έχουν ένα μεταλλαγμένο πάτημα που τείνει στις φιλελεύθερες ιδεολογίες σας και σας αφήνει να πιστεύετε ότι είστε διαφορετικοί από τους ηλίθιους χειραγωγημένους και φασιστικούς(φανατισμένους ήθελα να πω σορυ) ακόλουθούς του. 
Κι επειδή έχω και όρεξη θα σας δώσω και μερικές χρήσιμες φωτογραφίες που μπορείτε να τις εκτυπώσετε και να τις βάλετε στο(ν)... προσκέφαλο σας!!!

Ο Βενιζέλος παράτησε την πολιτική και άλλαξε καριέρα

...συνεχίζεται η κρίση!

O Βενιζέλος παραιτήθηκε πριν από λίγο από το ΠΑΣΟΚ και δήλωσε ότι 

εγκαταλείπει οριστικά την πολιτική.

Σύμφωνα με στενό συνεργάτη του θα ακολουθήσει νέα καριέρα ως frontman του ιστορικού συγκροτήματος του ΝWOBHM Grimm Reaper.

Ήδη έδωσε στην δημοσιότητα το βίντεο από το πρώτο κομμάτι που έγραψε για τον ΓΑΠ 

με τον εύγλωττο τίτλο See you in Hell....

δείτε το είναι συγκλονιστικό!!!

Εθνική επέτειος- πώς η πράξη γίνεται μνήμη και πώς η μνήμη αδράνεια

‘’Ματαιώθηκε η στρατιωτική παρέλαση λόγω των διαδηλωτών. Καταλαβαίνω ότι οι πολίτες είναι εξαγριωμένοι λόγω της κοινωνικής, ψυχολογικής και σωματικής εξαθλίωσης που ζουν στη χώρα μας αλλά είναι ανεπίτρεπτο να χαλούν την ήμερα μνήμης που έχουμε σαν λαός προς αυτούς που πολέμησαν για την Ελλάδα και χάρη στους οποίους στο κάτω κάτω ζούμε. Είναι απαράδεκτο!’’
Τάδε έφη γνωστός δημοσιογράφος(?) σε πρωινή εκπομπή γεμάτος εθνική υπερηφάνεια για τα λόγια του. 


Λοιπόν μπορούμε πολύ εύκολα να μπερδευτούμε αν δεν κάτσουμε και το σκεφτούμε το θέμα. Οι Ελληνάρες -> "ντροπή και αίσχος" ,οι επαναστάτες -> "να καταργηθούν οι παρελάσεις καλά κάνουν",  σύσσωμος ο πολιτικοδημοσιογραφικός κόσμος να καταδικάζει το συμβάν και οι αδιάφοροι -> "δεν μας νοιάζει" κ.τ.λ. 
Και αφού τα βρίσκουν όλοι με τον εαυτό τους όλα καλά..


Ας το πάρουμε από την αρχή. Η παρέλαση γίνεται όντως για να τιμήσουμε αυτούς που πολέμησαν για να είμαστε εμείς ελεύθεροι(?). Γι’αυτό και τόσα χρόνια που ήμασταν ελεύθεροι δεν είχε διακοπεί καμιά παρέλαση. Στην εποχή μας δεν ζούμε ελεύθεροι. Και δεν εννοώ ότι δεν μπορούμε να κυκλοφορίσουμε έξω , μπορούμε (και αυτό είναι και η μεγαλύτερη κοροϊδία σήμερα, διότι ο ρόλος του μυαλού με αυτόν του σώματος έχουν αντιστραφεί). 
Τότε οι Έλληνες ήταν κλεισμένοι στα σπίτια τους χωρίς να μπορούν να κουνηθούν, να μιλήσουν, μπορούσαν όμως να ονειρευτούν την ημέρα της ελευθερία τους. Σήμερα μπορούμε σωματικά να κάνουμε ό,τι θέλουμε, να πούμε ό,τι θέλουμε ( όχι και τόσο σίγουρο, βλέπε ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ-εργοτέλης τι έγινε με το πανό, http://www.kifines.com/el/news/sports/kelli-lamogia), αλλά το μυαλό μας είναι φυλακισμένο καθημερινά από ίδιες και επαναλαμβανόμενες σκέψεις, όπως ‘’πώς θα ζήσω? ... και εντάξει εγώ, τα παιδιά μου όμως?’’ , ‘’λογαριασμοί, υποχρεώσεις, τράπεζα, φάρμακα..’’. Το μυαλό μας δηλαδή δεν κάνει αυτό που είναι φτιαγμένο να κάνει, να σκέφτεται ελεύθερο να πετάει και να ξαναγυρνάει στο κεφάλι γεμάτο καινούριες σκέψεις από εκεί που είχε ταξιδέψει.

Ψευτοκλείδι για το χρονοντούλαπο

Εκτός του ότι θέλουμε να ζήσουμε το ψέμα ότι πάντα κάποιος άλλος μας φταίει, επιλέγουμε να 

ζούμε με το ψέμα ότι κάποιος άλλος από μηχανής Θεός θα μας βοηθήσει δείχνοντας το δρόμο.

Πιστεύουμε ότι η ευτυχία βρίσκεται στη δόξα, στα λεφτά, στα ουσίες λήθης(άλλο ναρκωτικά άλλο ουσίες λήθης, άλλο χρεωκοπία άλλο κούρεμα του χρέους), στο να κάνεις το "σωστό" και το "καλό"-δούλος των "πρέπει"-  και στο να εξορίζουμε όποιον μας φαίνεται δυστυχισμένος επειδή δεν πιστεύει στην ευτυχία ή στον τρόπο ευτυχίας μας, όπου ευτυχία είναι η συμφιλιωμένη ζωή με τον εαυτό και τον περίγυρο της πραγματικότητας μας. Υπεκφεύγουμε τον εαυτό μας, γιατί το αντίθετο θα μας προσέθετε βάρος ενώ εμείς θέλουμε να ζούμε ανάλαφρα κι ανέμελα σαν τα παιδιά στις αλάνες.

Αλλά η ευτυχία που ψάχνεις(και ο μεν “ευτυχισμένος” και ο δε “δυστυχισμένος”) είσαι εσύ, αυτόφωτος. Είσαι ένας φακός. Μην περιμένεις κανείς να σου δώσει φως, το μόνο φως που μπορεί να δει ένας φακός σαν εσένα είναι αυτό ευθεία μπροστά του, με προϋπόθεση να είναι ανοιχτός.

Θα αναφερθώ ως παιδί στην Ελλάδα με ημερομηνία γέννησης 25 Μαρτίου 1821 γιατί τότε γεννήθηκε ο σημερινός έφηβος που δημιουργεί τόσους προβληματισμούς σε όλους.

   Σαν παιδί μεγάλωσε σε άσχημες καταστάσεις, με γονείς κατατρεγμένους και καταπιεσμένους κλέφτες που δεν είχαν να του προσφέρουν παρά μόνο σαθρή επιβίωση, περιθωριοποιημένο απ' τους συνομήλικούς του, περνώντας το χρόνο στα διαλλείματα του σχολείου μόνο του, προσπαθώντας να ορθοποδήσει και να ενταχθεί σε εφάμιλλους με των συνομήλικων ρυθμούς. Μια μέρα λοιπόν στην αυλή του δημοτικού, κάπου γύρω στο 1945 έπεσε θύμα του μπούλη, ονόματι Beatler απ’ την Έκτη που ήταν μεγαλύτερος και πιο δυνατός.  Όντας τέτοιος ήθελε να διδάξει του μικρού μια αλήθεια της ζωής-τι κάνει ο δυνατός στον αδύναμο..

Ημιλιπόθυμος απ’ τη γροθιά στο στομάχι, ρημαγμένος, χωρίς λεφτά και σάντουιτς ο μικρός κατάφερε και σηκώθηκε, μα πέρασε έναν πόλεμο με τον ίδιο του τον εαυτό προσπαθώντας να καταλάβει και να δώσει απαντήσεις σε όλα αυτά τα γιατί που είχαν γεννηθεί και διψούσαν γι αυτές.

   «Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά, γιατί είναι άδικη η ζωή, γιατί η εκμετάλλευση δίνει και παίρνει, γιατί δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί τον εαυτό του, γιατί τον ενόχλησαν χωρίς να έχει ενοχλήσει, γιατί ;;;»

   Με τη βοήθεια αυτού του σταδίου, όπου οι κακές σκέψεις γεννιούνται, γεμίζουν το κεφάλι σα σαπουνομπουρμπουλήρθες που φουσκώνουν και πολλαπλασιάζονται αθέμιτα μέχρι να σκάσουν απ’ την ίδια τους την αβάσταχτη κακία, αφήνοντας πίσω τους ένα αστραφτερό ολοκάθαρο μυαλό, κατάλαβε ότι δεν έπρεπε να κατηγορεί την “κακία” του μεγάλου μπούλη-ήταν κι αυτός υποχείριος της διαμάχης του με τον δυνατό της άλλης Έκτης και του εγωιστικού του εαυτού που διψούσε για εξουσία, για απόδειξη του δυνατότερου!

   

Άμεση ανταπόκριση αναγνώστριας από Κρήτη για επίθεση Χρυσής Αυγής

Την Παρασκευη 7 Οκτωβριου 2011 πραγματοποιηθηκε το 8 Αντιρατσιστικο Φεστιβαλ Ρεθυμνου. Μουσικη, φαγητο, ποτο και τα λοιπα. Κι ενω ολα βαινουν καλως βγαινει μια ανακοινωση που λεει οτι στο λιμανι του Ρεθυμνου πλησιαζει ενα πλοιο με 51 μεταναστες! Μαζευομαστε λοιπον κακην κακως και παμε στο λιμανι. Εκει βρισκουμε ηδη δυο περιπολικα, τρεις μηχανες, το λιμενικο, ενα ασθενοφορο και τον Ερυθρο Σταυρο. Αλλα δεν ειμασταν αρκετα μεγαλη παρεα οποτε μετα απο περιπου μιση ωρα εμφανιστηκε μια ομαδα 40-50 ατομων της Χρυσης Αυγης. Δεν εχασαν και πολυ χρονο μετα απο δεκα λεπτα καποιος απο την ομαδα ειπε την μαγικη λεξη..."Μαζευτειτε!!!". Εκεινη τη στιγμη, περιπολικα και τα λοιπα βαζουν μπρος, κανουν μεταβολη και φευγουν. Και μετα το χαος , φωναζαν ολοι στημμενο σκηνικο...στημμενο σκηνικο. Οι φασιστες λοιπον για να μην χασουν κι αυτοι την δραση ειπαν να στοιχηθουν σε τριαδες και αρχιζουν ετσι να κανουν παρελαση στρατιωτηκα. Σταματησαν στην εισοδο μαλλον για να μας περιμενουν. Κι ενω φευγουμε περναμε απο μπροστα τους και τους ακουμε να μας λενε βρωμιαρηδες, απλυτους. Μπαινει λοιπον ενας απο αυτους σε ενα αυτοκινητο, βαζει μπρος και με σπινιαρισματα περναει απο μπροστα μας ξυστα. Εν τελει μετα απο λογομαχιες γυρισαμε στο Φεστιβαλ. Και ζησαν αυτοι καλα κι εμεις ψαχνομαστε!

Καλός πολίτης - Κακός Κομπάρσος

Εσύ εκεί,
καλός πολίτης
κακός κομπάρσος
φτωχός αλήτης
κρυμμένος άσσος.


Εγώ εδώ,
νοερός προφήτης σε ρεαλιστικές ιστορίες
τη μέρα ξένοιαστος το βράδυ θύτης,
η υπόσταση ξεχνά όρια και αδιαφορίες.


Προσπερώντας κάθε φόβο, τα συντρίμια απ' τις τρικυμίες
με όπλο κοφτερές ελπίδες
που χαράζουν το δέρμα σαν μασσωνικές λεπίδες.


Τα άχρωμα τατουάζ
να γίνονται στάμπα στου χρόνου το "πέρνα"
να κολυμπάς δίπλα απ' τις πλαζ,
σε τουρνουά beach tennis με ρακέτα και λατέρνα 
να σε ξυπνάει νοσταλγικά
και να σου τρέχουν τα σάλια στο πιάτο της αντί για σένα.

Νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου και φοιτητικός συνδικαλισμός.

Βρισκόμαστε στην εβδομαδιαία συνέλευση του φοιτητικού συλλόγου.Άλλη μια φορά καλούμαστε να διαλέξουμε μεταξύ κατάληψης ή ανοιχτής σχολής.Το μαντρόσκυλο των ΕΑΑΚ που αναλαμβάνει να συσπειρώσει τους αναποφάσιστους έρχεται δίπλα μου.''303 σχολές υπο κατάληψη ρε μαλάκα, είναι ευκαιρία να συνδεθούμε σαν φοιτητές με απεργούς απο άλλες κοινωνικές ομάδες και να ρίξουμε αυτή την κυβέρνηση'', φωνάζει στο αυτί μου, με το προσωπό του να συσπάται απο την ένταση.΄''Τον Γενάρη θα πληρώνουμε δίδακτρα'' συμπληρώνει, σε μια ύστατη προσπάθεια να με πείσει.


Τσάμπα ο κόπος όμως.Πάει καιρός απο τότε που έδινα λευκή ψήφος εμπιστοσύνης στον φοιτητικό συνδικαλισμό των ανεξάρτητων αριστερών.Ξέχωρα απο τις αηδιαστικές νοοτροπίες και πρακτικές των γνωστών κομματικών παρατάξεων, μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την κατάντια και την προώθηση του επίμαχου νόμου στα πανεπιστήμια έχουν και τα ΕΑΑΚ.Σαν αιχμή του δόρατος της αντίστασης και της αριστερής φιλοσοφίας στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, θα περίμενε κανείς πολλά περισσότερα απο τους ανεξάρτητους φίλους μας.


Το χειρότερο με τις αριστερές παρατάξεις είναι οτι δεν μπορείς να διακρίνεις στα πρόσωπα των μελών τους το ρομαντισμό και την ανιδιοτέλεια που οφείλει να χαρακτηρίζει τον επαναστατημένο νέο.Μηδενική φαντασία και αυθορμητισμός για άτομα που θέλουν να αλλάξουν αυτο τον κόσμο.Η ίδια παράσταση: συνέλευση, πορεία και μπύρες στην κατάληψη.Μια επαναληπτική διαδικασία που κουράζει, συνθλίβει τις ανεξάρτητες φωνές που θέλουν να βοηθήσουν ώστε να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο και σκοτώνει οτιδήποτε ριζοσπαστικό πάει να γεννηθεί.Έτσι, παγιώνεται μια κατάσταση, με τους εργολάβους της επανάστασης σε ρόλο τραμπούκων, κάτι που σίγουρα δεν συνάδει με την αριστερή κουλτούρα της δεδκτικότητας και της ανεκτικότητας.


Και συνεχίζοντας με την γενικότερη αποδόμηση του φοιτητικού συνδικαλισμού...

Αόρατα Κάγκελα

../../….

Οι πρώτες μέρες είναι οι πιο δύσκολες… Σε κατακλύζουν ανάμεικτα συναισθήματα οργής και φόβου, νιώθεις χαμένος, μόνος, ξεχασμένος… είσαι πλέον άλλος ένας εξόριστος. Τον χρόνο τον βιώνεις τελείως διαφορετικά. Εδώ νιώθεις, ότι κάθε λεπτό που περνάει αντιστοιχεί σε μία ώρα. Έτσι οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες και τα χρόνια για εσένα περνούν βασανιστικά αργά και δυστυχώς είναι χρόνος, ο οποίος όσο και αν προσπαθείς να τον αξιοποιήσεις στην ουσία είναι χαμένος. Η ζωή σου μένει στάσιμη και απλά βλέπεις των άλλων να εξελίσσεται. Παρόλα αυτά δεν μπορείς να αρνηθείς, ότι αυτή η δυσάρεστη εμπειρία του εγκλεισμού, σε έχει διδάξει να αντιλαμβάνεσαι διαφορετικά κάποιες αξίες και καταστάσεις, που κάποτε θεωρούσες δεδομένες.

Αυτός είναι και ο σκοπός που γράφω σήμερα, ώστε να μην λησμονήσω ποτέ αυτά που έμαθα εδώ, διότι αποτελούν ασπίδες για την επιβίωσή μου. Και τώρα ειδικά που επιστρέφω σε μια κοινωνία, που αποτελείται από τυφλούς θα μου χρειαστούν περισσότερο από ποτέ.

Είμαι λοιπόν φυλακισμένος εδώ και δύο χρόνια και σήμερα είναι το τελευταίο μου βράδυ. Δεν περίμενα όμως, ότι η χαρά της αποφυλάκισης θα επισκιαζόταν τόσο από το άγχος της επανένταξης. Ίσως γιατί δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου, το πόσο πολύ πρόκειται να με δυσκολέψει η καχυποψία αυτής της κοινωνίας στο να κάνω μια νέα αρχή. Γνωρίζω πολύ καλά, ότι βγαίνοντας εκεί έξω, παρόλο που σε εμένα θα φαίνεται ίδια και απαράλλακτη η σύνθεση της, σε εκείνη πλέον εγώ θα φαίνομαι όχι ένας απλός πολίτης αλλά ένας πρώην φυλακισμένος πολίτης. Στιγματισμένος από το «κίτρινο» χαρτί, όπως ο Γιάννης Αγιάννης, θα με αντιμετωπίζουν όλοι ως μια επικείμενη απειλή.

Δεν θα αφήσω, όμως να με επηρεάσει η κατακραυγή αυτής της κοινωνίας, γιατί γνωρίζω ότι μπορεί εγώ να είμαι πρώην φυλακισμένος, εκείνοι όμως είναι εσαεί και δυστυχώς κατ’επιλογήν . Ένας φυλακισμένος έχει την δυνατότητα να βλέπει τα αόρατα κάγκελα που περιτριγυρίζουν τους ανθρώπους, που βρίσκονται έξω… Έχει αυτή την ικανότητα, διότι αντιλαμβάνεται τι εστί να είσαι πραγματικά δέσμιος και από τα πρώτα πράγματα, που σου διδάσκει η φυλακή είναι η αξία της ελευθερίας και του χρόνου. Αντίθετα οι περισσότεροι εκεί έξω έχουν μια δεδομένη ελευθερία, που τους έχει σκλαβώσει. Καθημερινά βλέπεις ανθρώπους δέσμιους των υποχρεώσεών τους, του αφεντικού τους, της κοινωνίας, του κράτους χωρίς καμία ελευθερία κινήσεων...