Εδώ γαμούν αρσενικούς... κι εσύ γυρεύεις νύφη!

Με αφορμή την παροιμία "Εδώ γαμούν αρσενικούς... κι εσύ γυρεύεις νύφη!" που άκουσα πρόσφατα…

Όπα λάθος!
Πάμε πάλι..

Με αφορμή το γάμο της ερχόμενης Κυριακής θέλω να παραθέσω την άποψή μου για το χαρμόσυνο αυτό γεγονός ξεκινώντας με τον παρακάτω άκρως εμπιστευτικό διάλογο που θα σας παραθέσω ευθύς αμέσως.
(Να σημειωθεί ότι ο διάλογος πρόκειται για αστείρευτη μυθοπλασία από ένα φλασμπάκ που είχα μόλις, καθώς και  οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα ή καταστάσεις είναι αθέμιτη και απολύτως τυχαία!)

Μ=Μαν

Φ=Φρατζέσκος

Μ : Παντρεύεται ο Φόβος με την Οργή ρε,  ναι, δεν κάνω πλάκα! Και μάντεψε! Παρανυφάκι ποιός λες να είναι;

Φ : Ποιος; Ποιος;

Μ : Η Ελπίδα!

Φ : Ποια Ελπίδα;
Μ : Η Ελπίδα ρε, η κόρη του καφετζή στη γωνία που παίζαμε μαζί στη γειτονιά όταν ήμασταν μικροί. 

Φ : Πωωωω ναι ρε Μαν, η Ελπίδα! Πολύ φωτεινές αναμνήσεις! Ειδικά τότε που έφτυνα μπροστά στα πόδια της και ξάπλωνα ανάσκελα πάνω στα σάλια μου, τάχα ότι κολυμπάω!

Όμως, ρε συ.. δεν είναι  μεγάλη για παρανυφάκι; Που πάει;;;

Μ : Καλά καλά, κάτσε να την δεις και θα σου πω εγώ... Έχει γίνει και πολύ... όμορφη κοπέλα και θα τραβήξει τα βλέμματα.

Φ  :  Πσσσσσσσς !  Λοιπόν, επιστρέφω σε λίγο.

Μ : Που πας;

Φ : Να συλλέξω πληροφορίες και να φτιάξω το πλαστό προσκλητήριο μου! J
Μ : Χαχαχα!

.

.

Φ : Έλα, έχει ζουμί το θέμα. Άκου τι παίζει, λένε ότι αυτή η Ορ...Ορ...

Μ : ΟΡΓΗ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑΑΑ!!

Φ : Αυτή η μουφλούτζω τέλος πάντων, έχει ήδη γεννήσει το παιδί τους και είναι και αγόρι, αλλά το κρατάνε κρυφό για να μην δημιουργηθεί πανικός πριν το γάμο και διαλυθούν όλα.

Μ : Και για να μην δημιουργηθεί τον γεννήσανε ήδη δηλαδή..

Φ : Εεεε;;;; :/

Μ : Τπτ, συνέχισε!

Φ : Τι έλεγα; Α, το παιδί θα το ονομάσουν Πανικό!

Μ : Α καλά εσύ...

Επειδή ο παραπάνω διάλογος είναι η απόδειξη ότι η μαλακία έχει και τα όρια της, αποφάσισα να σας μιλήσω για τον πραγματικό λόγο που αφήνω το κυλινδρικό εργαλείο εκγύμνασής μου - ναι, για το βαράκι μου μιλάω!!- και πιάνω ξανά το πληκτρολόγιο.

Eurovision 2012!!! (Έλα τελευταίο, sorry!)

--!!-- Εθνικές Εκλογές 2012 --!!--

Μέσα από συζητήσεις με συνομήλικους και μεγαλύτερους, αυτό που βλέπω είναι ότι η οργή και η πίεση του κόσμου επί των τεκταινόμενων μεταφράζεται σε δύο τινά. Στην προσφυγή προς τα άκρα και στην αποδυνάμωση των δυο μεγάλων κομμάτων που στη καλύτερη συνδυάζεται με το καμουφλάζ της κοντινότερης με τα πιστεύω του επιλογής.

Για ακόμη μία φορά ο αποπροσανατολισμός του ψηφοφόρου βρίσκεται στο ζενίθ. Τόσα χρόνια αποπροσανατολιζόταν μεν απ' το ρουσφετοσυμφεροντολογικό καθεστώς και δε απ' τον φόβο ή την αδιαφορία -όντας βολεμένος- να προτάξει την καθαρή γνώμη του. Τώρα ο αποπροσανατολισμός αυτός έγκειται στην οργή για το χθες, το άγχος του σήμερα και τον φόβο του αύριο με αποτέλεσμα το διχασμό.

Εδώ θέλω να κάνω και μια μικρή παρέμβαση-παρατήρηση. Για πρώτη φορά έχουμε το φαινόμενο των 32 υποψήφιων κομμάτων εκ των οποίων τα 15 βρίσκονται σε τροχιά βουλής!!

Όχι πως ο πολυκομματισμός είναι σφάλμα, γίνεται σαφές όμως, το πόσο διασπασμένη είναι η ελληνική κοινωνία, πράγμα που συνεπάγεται την μείωση της αξίας της ψήφου. Όσο περισσότερες είναι οι επιλογές που έχεις, τόσο μικρότερη η αξία της καθεμιάς.

Όπως ρίχνοντας ένα κέρμα(2 επιλογές) έχεις 50% πιθανότητες να κερδίσεις, ρίχνοντας ένα ζάρι(6 επιλογές) έχεις 16%. Αντίστοιχα διαμορφώνεται και η αξία της ψήφου.

Κι εδώ έρχομαι να κάνω την εξής σκέψη. Ο μόνος τρόπος για να αποκτήσει η ψήφος την μέγιστη αξία της(αυτή του 50%) είναι να πάρεις μια απόφαση δυαδικής επιλογής, δηλαδή ψηφίζω ή δεν ψηφίζω.

Θα ξεκινήσω με την επιλογή "Ψηφίζω".

Η ψήφος, με τα σημερινά δεδομένα, δεν έχει ούτε την αξία ούτε τη δύναμη της προσωπικής επιλογής. Αφού κάθε επιλογή που έχεις, ξέρεις εξ' αρχής, ότι αντιπροσωπεύει με λεπτές ίσως διαφορές το ίδιο ποιόν με διαφορετικό προσωπείο. Όποια επιλογή και να πάρεις, στηρίζει το ήδη υπάρχον σύστημα. Κόμματα και στελέχη που αντιμάχονται τόσο σφοδρά επιφανειακά, όταν ουσιαστικά σκέφτονται  και δρουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Κατάσταση που θυμίζει μετατουρκικό εμφύλιο.

Η ψήφος με βάση την αποδυνάμωση των μεγάλων κομμάτων δείχνει οπαδική αντίληψη, αφού στηρίζεις μια μικρότερη ομάδα, όχι επειδή παίζει τη μπάλα που θες, αλλά επειδή βαρέθηκες να βλέπεις τον Ολυμπιακό πρωταθλητή.

Η οπαδική αντίληψη δεν χωράει σε αυτές τις εκλογές.

Η ψήφος με βάση την παροξυσμένη αντίδραση-που είναι τυφλή- είναι το ίδιο λανθασμένη με μια άβουλη σπασμωδική επιλογή.

Εκτός βέβαια αυτής της Χρυσής Αυγής, που έχει καταφέρει να πείσει αρκετά μεγάλο ποσοστό του κοινού ότι θα είναι μετενσάρσκωση  του Rambo 5 με τίτλο "I am Hellene", που έχει έρθει με σκοπό να καθαρίσει κάθε βρωμιά - ξέρεις... αυτές τις αλλοδαπές βδέλλες που τώρα θέλουμε λυσσασμένα να ξεριζώσουμε. Μόνο που κάθε ξεριζωμένη βδέλλα αφήνει μια ανοιχτή αιμορραγία πίσω της. Αυτές, που , ενώ βλέπαμε ότι έρχονται κατά πάνω μας, όχι μόνο δεν κάτσαμε με σταυρωμένα τα χέρια αλλά τις προσκαλέσαμε όπως τις δίμετρες "τούρτες" στα μπάτσελορ. Δεν νομίζω να χάλαγε κανέναν να πληρώνει τα μισά λεφτά για εργατικές δουλειές. Ναι, η Ελλάδα χρειαζόταν εργατικά χέρια, αφού τα χωριά ερήμωναν-άρα χαμηλή παραγωγικότητα - και οι πόλεις ασφυκτιούσαν- ανεκμετάλλευτο εργατικό δυναμικό λόγω πληρότητας σε συνδυασμό με τη στροφή στις σπουδές-επιστήμες περιφρονώντας τις χειρονακτικές εργασίες. Κάποιος έπρεπε να δουλέψει για τους μεσήλικες χωριάτες, για όσους αναγκαστικά κάθονταν και όσους σπούδαζαν.

Οι ξένοι ήταν η πιο φτηνή και γρήγορη λύση.

Το γρήγορο και το φτηνό: Ο ορισμός της λαιμαργίας, το φαινόμενο στο οποίο βασίζεται η Ελλάδα του τελευταίου τουλάχιστον αιώνα και για το οποίο βιώνει την σημερινή εξαθλίωση.

Το γρήγορο και το φτηνό σαν τρόπος ζωής.

Το γρήγορο όμως δύσκολα το ελέγχεις και το φτηνό κρύβει μπινιά.

Ποιά μπινιά; Στο συγκεκριμένο, αυτή της λαθρομετανάστευσης, απ' την οποία βγάλανε τον κώλο τους από λεφτά όσοι εμπλέκονταν - όπως και σε κάθε παράνομο παιχνίδι, αδειάζοντας τσέπες και ζωές από ήδη κατατρεγμένους ανθρώπους που έψαχναν μανιωδώς λύσεις επιβίωσης.

Ατόφιο δουλεμπόριο δηλαδή, με τα λεφτά στις τσέπες αγνώστων χωρίς την παραμικρή κρατική ωφέλεια επί των κερδών έστω κι από κάτι τόσο τραγικό.

Φορτώνανε(φορτώνουν;) αβέρτα πεινασμένο κόσμο που έχρηζε περίθαλψης, ανεύρεσης εργασίας και  μόρφωσης σε ένα ήδη ρημαγμένο τόπο, που δεν είχε τις βασικές προοπτικές ούτε για τους ντόπιους.

Εύκολα θα φερθεί παράνομα εις βάρος του διπλανού του, άρα και εις βάρος του κράτους που τον «φιλοξενεί»,  κάποιος που βρίσκεται στο περιθώριο και κοντράρεται με τα ένστικτα επιβίωσής του, όσο εύκολα ένας Έλληνας  νίπτει τας χείρας του και με καθαρή συνείδηση στέλνει στην κάλπη ψήφισμα θανατικής ποινής για όσους περισσεύουν.

Έχουμε, λοιπόν, τον ξένο και τον ντόπιο στις ίδιες συνθήκες εξαθλίωσης να παλεύουν μεταξύ τους για την επιβίωση.

Με λίγα λόγια φάγαμε τόσο πολύ και τόσο γρήγορα, που δεν μπορούμε να χωνέψουμε με μόνη διέξοδο το να βάλουμε δάχτυλο για να ξεράσουμε. Ήδη οι πρώτες αναγούλες εμφανίστηκαν με τη μορφή στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Φταίει το φαί που είμαστε λαίμαργοι;

Ψηφίζεις με βάση την οργή;

Ψηφίζεις τα άκρα;

Το γρήγορο και το φτηνό δαγκωτό!

Καταλήγω, λοιπόν, στο συμπέρασμα, ότι η ψήφος είναι ο εύκολος δρόμος για να βγάλεις από πάνω σου τόσο το φορτίο της απραξίας –αν είσαι νέος-, της συνενοχής – αν είσαι παλιός- και των συναισθημάτων που σου περιέγραψα και σου προκαλώ προσβάλλοντάς σε με τα λεγόμενά μου.

Ας περάσω τώρα στην επιλογή "Δεν ψηφίζω".

Αν δεν ψηφίζεις από αδιαφορία σου κανονίζω επιτόπου ραντεβού με τον Πρόεδρο! Μη φοβάσαι..θα είναι τρυφερός μαζί σου!!!--->Πάτα εδώ!

«Το να μην ψηφίσεις θα δώσει το δικαίωμα στους λίγους να εκλέξουν αυτό που θέλουν, αφήνοντάς σε στην απ’  έξω.»

Όταν το 70% του κόσμου δεν ψηφίσει και δεν δώσει στήριξη σε κανέναν, όποιος και να βγει θα είναι αδύναμος και με το παραμικρό θα καταρρεύσει.

Το να μην ψηφίσεις συνειδητά, σημαίνει ότι έχεις απορρίψει την κατάσταση που επικρατεί, έχοντας ήδη ξεκινήσει να είσαι ενεργό μέλος της κοινωνίας που έχεις φτιάξει εσύ στο μυαλό σου, όχι μια φορά στα  4 χρόνια αλλά καθημερινά. Χτίζοντας συνειδήσεις μέσα απ' τις σχέσεις σου με τους ανθρώπους(φίλους-δουλειά-οικογένεια). Συνειδήσεις απ' το γιατί θα πεις ψέματα στον φίλο σου μέχρι το τι θα κάνεις με το πορτοφόλι που βρήκες στο δρόμο και είναι γεμάτο 50ευρα.

Το να μην ψηφίσεις, σημαίνει ότι κανείς του πολιτικού σκηνικού δεν σε εκφράζει. Με εσένα υπέρμαχο της αλλαγής του, της ορθότερης και δικαιότερης λειτουργίας του, ο μόνος τρόπος για την αλλαγή και την δημιουργία αυτού που θες, είναι να ζεις και να μάχεσαι καθημερινά για τα ιδανικά και τις αξίες σου. Ο τρόπος ζωής σου αναγκαστικά θα καθρεφτιστεί και στο πολιτικό σύστημα, αφού αυτοί οι 300 δεν είναι παρά ένα μικρό δείγμα των ανθρώπων που βρίσκονται από κάτω του, των συνηθειών, των σκέψεων και των συμπεριφορών τους.

Όταν τίποτα γύρω σου δεν σε εκφράζει, δεν έχεις παρά να δημιουργήσεις αυτό που σε εκφράζει από το μηδέν. Κι αυτό είναι το πιο δύσκολο μονοπάτι.

Είναι γεγονός ότι ζούμε σε μια πολύ δύσκολη χρονική στιγμή, ατομικά και συλλογικά, όμως αυτό κρύβει ένα καλό κι αυτό είναι ότι μέσα απ' τις δυσκολίες γεννιόνται ιδέες και θεμελιώνονται χαρακτήρες.

Και θεμελιώνω χαρακτήρα σημαίνει να αποβάλλω τον φόβο και να προσανατολίσω τι θέλω και γιατί. Αυτό είναι το πρώτο βήμα της ανηφόρας που έχουμε μπροστά μας.

Παίρνοντας αποφάσεις και επιλογές που βασίζονται στην προσωπικότητα, στη μοναδική φιλοσοφία του καθενός, μακριά από γηπεδικές συμπεριφορές και απρόσωπες επιθέσεις αδυναμίας.

Αυτή θα είναι η απάντηση σε ένα ανέλπιδο σύστημα πανικού που έχει γεννηθεί απ’ την παντρειά φόβου και οργής.

ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ

  Είναι τόσο δύσκολο μέσα σε λίγες γραμμές να καταφέρει κανείς να δώσει την πλήρη περιγραφή ενός τόσο έντονου, αποπνικτικού και άλλοτε ευχάριστου συναισθήματος, όπως  της μοναξιάς. Χρόνια ταλανίζει τα μυαλά των ποιητών και των συγγραφέων, η εύρεση λέξεων για την περιγραφή της και παρόλο που έχουν δημιουργηθεί  πολλές λέξεις, όμορφες και λόγιες είναι άξιες να δώσουν μονάχα μια στάλα αλήθειας, για το  τι  πραγματικά μπορεί να νιώθει κάποιος, που έχει γίνει ο καλύτερος φίλος της μοναξιάς. Η δυσκολία της περιγραφής της ενάγεται κυρίως στο γεγονός, ότι δεν είναι απλά ένα συναίσθημα αλλά ένα σύμπλεγμα συναισθημάτων, που συνεχώς εναλλάσσονται. Για παράδειγμα μπορεί την μια να κλαίς και την άλλη να γελάς με την ίδια ακριβώς κατάσταση ή την μία να λυπάσαι τον εαυτό σου και να τον σιχαίνεσαι και την άλλη να είσαι περήφανος, που μπορεί και μόνος του να επιβιώνει, ελεύθερος από τις συμβατικές ανθρώπινες δεσμεύσεις. 

  Άλλο ένα ξεχωριστό χαρακτηριστικό, που έχει η μοναξιά είναι ότι σου δίνει το κλειδί για να ανακαλύψεις την αλήθεια, που κανείς δεν μπορεί να απαρνηθεί, όταν έρχεται αντιμέτωπος με  τους φόβους και τα πάθη, που απελπισμένα προσπαθεί να αποφύγει, διότι όταν ανοίγεις αυτή την πόρτα καλείσαι να αντιμετωπίσεις αυτό από το οποίο στην ουσία κρύβεσαι τόσο καιρό, τον ίδιο σου τον εαυτό. Μια συνάντηση αμοιβαία και τόσο τρομακτική, που δεν μπορείς να αποτρέψεις παρά μόνο να αντιμετωπίσεις. Βρίσκεσαι στην ουσία κλεισμένος σε ένα δωμάτιο με καθρέφτες, δίχως να έχεις την δυνατότητα να δεις κάτι άλλο πέρα από τον εαυτό σου. Εκεί είσαι μόνος και η έλλειψη επικοινωνίας και δραστηριοτήτων σου φέρνει οκνηρία και η οκνηρία, ακινητοποίηση με αποτέλεσμα να νιώθεις κυριολεκτικά ανάπηρος μπροστά στις πιο σκοτεινές σου σκέψεις. Ο χρόνος σε προσπερνάει και εσύ τον απαξιώνεις με ένα αδιάφορο βλέμμα παίρνοντας αποφάσεις, που την ίδια στιγμή μπορεί να έχεις μετανιώσει, νιώθοντας ανίκανος πολλές φορές να κάνεις το οτιδήποτε σαν να σου έχουν ρουφήξει όλη την ενέργεια και την διάθεση για ζωή. Η καθημερινότητα σου επαναλαμβάνεται και οι εκφράσεις του προσώπου σου αρχίζουν να χάνουν την ποικιλία τους και το χρώμα της ζωής σου γίνεται θαμπό και μονότονο. Νιώθεις μόνος την ίδια στιγμή, που μπορεί να βρίσκεσαι σε ένα χώρο με άλλα πενήντα άτομα. Η πραγματικότητα σου δεν σου αρκεί και αγανακτείς, κρίσης απελπισίας σε πιάνουν ανά διαστήματα και μετά ξανά βυθίζεσαι στην ρουτίνα σου για να μην σκέφτεσαι και συνεπώς να μην αισθάνεσαι. Η απώλεια, η ανασφάλεια, οι φόβοι σου καταφέρνουν να σε κρατάνε έρμαιο μιας άλλης πραγματικότητας αυτής, που εσύ δημιουργείς μέσα στα τείχη, που ο ίδιος έχεις υψώσει είτε από επιλογή, είτε από εξαναγκασμό. 

  Το περίεργο είναι ότι παρόλο, που έχεις τα κλειδιά του κελιού σου δεν ανοίγεις την πόρτα για να βγεις, επειδή πλέον ο φόβος έχει καταφέρει να έχει το πάνω χέρι σε αυτή την σχέση. Η μοναξιά ίσως είναι πιο σίγουρη και άσε που δεν αργείς να την συνηθίσεις σε αντίθεση με τους ρυθμούς και τις εκπλήξεις της «εξωτερικής» ζωής, που είναι πιο δύσκολο να τους αντέξεις.  

  Τις περισσότερες φορές στην αρχή κανείς δεν θέλει την μοναξιά και κανείς δεν της ανοίγει διάπλατα την πόρτα. Όλοι την αποδοκιμάζουν μέχρι να συμβεί κάτι που θα τους αναγκάσει να συμφιλιωθούν μαζί της. Ακόμα και έτσι πάλι είναι δύσκολο να την αποδεχτείς στην ζωή σου. Ψάχνεις τρόπους να την διώξεις και βλέπεις, όμως ότι συνεχίζει κάποιες στιγμές να εμφανίζεται και να σε συντροφεύει, μέχρι που αρχίζεις να την συμπαθείς και δεν σε ενοχλεί, την συνηθίζεις και πλέον την προτιμάς, δεν την ανέχεσαι αλλά συμβιώνεις μαζί της. Έχει γίνει κομμάτι της ζωής σου. Ξεχνάς πως είναι να μην είσαι μόνος, ξεχνάς πως κάποτε την φοβούσουν, ξεχνάς τους λόγους, που δεν την ήθελες κοντά σου και επαναπαύεσαι στην λήθη,  που σου προσφέρει… Και μετά οι σκέψεις σου για να την διώξεις όλο ένα και μειώνονται…

   Αν  όμως καταφέρεις να βγεις και να αποδεσμευτείς από εκείνη τότε βγαίνεις ένας πιο δυνατός άνθρωπος, που έχει καταφέρει να αντέξει και να μην φοβάται πια την μοναξιά και παράλληλα τον εαυτό του. Ερχόμενη σε αυτόν συνάντησε ένα δειλό άνθρωπο ανάξιο να σταθεί στα πόδια του, που κρύφτηκε κάτω από την ποδιά της και φεύγοντας θα αντικρίσει έναν άνθρωπο, που είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε δυσκολία και να αξιοποιήσει το νόημα της ύπαρξης του, ελεύθερος και σίγουρος για τον εαυτό του, έτοιμος να κάνει ότι θελήσει.

  Όλοι έχουμε ανάγκη κάποιες στιγμές απομόνωσης και συνδιαλλαγής με τον εαυτό μας, άλλοι για μεγαλύτερα διαστήματα και άλλοι για μικρότερα δεν είναι όμως λύση, η μόνιμη απομόνωση. Κάποτε είπε χαρακτηριστικά ο Josh Billings, ένας αμερικανός χιουμορίστας  ότι: «Η μοναξιά είναι ένα καλό μέρος για να επισκεφτείς, αλλά ένα άσχημο μέρος για να μείνεις». Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να συναναστρέφεται και με άλλους ανθρώπους  να είναι μέρος σε μια ομάδα, σε μια κοινότητα, σε μια κοινωνία . Έχει ανάγκη να επικοινωνεί και να εκφράζεται και όχι να μένει μόνος, γιατί τότε μαραίνεται, όπως τα λουλούδια, όταν τα πάρεις από το φώς και τους στερήσεις το νερό, μαραζώνουν και πεθαίνουν, γιατί στην ουσία τους στερείς την ζωή, έτσι και ο άνθρωπος είναι το ίδιο ευαίσθητος στην ψυχή, όπως ένα λουλούδι, αν τον αφήσεις μόνο του, απομακρυσμένο, ξεχασμένο στην εξορία του, τότε μαραίνεται και στο τέλος πεθαίνει…

 Υ.Γ.: Αφιερωμένο σε όσους νιώθουν μόνοι, αποξενωμένοι, ξεχασμένοι και κυρίως στα άτομα τρίτης ηλικίας και στα άτομα με αναπηρίες, που το ελληνικό κράτος έχει θέσει σε δεύτερη μοίρα, αδιαφορώντας για τα προβλήματα και το Γολγοθά, που βιώνουν καθημερινά, επιλέγοντας σαν λύση την περιθωριοποίηση και στην ουσία τον εξορισμό τους.

MARY AND MAX

Η Mary και ο Max μοιάζουν. Είναι δυο περιθωριοποιημένοι τύποι που πληρώνουν το μάρμαρο της μη δημοφιλίας με την κατάθλιψη. Ή αντίστροφα, είναι δυο καταθλιπτικοί άνθρωποι, που πληρώνουν αυτή την παθογένεια με την περιθωριοποίηση τους. Και οι δύο ζουν σε έναν απρόσωπο κόσμο, που τους ξερνάει και τους απορρίπτει καθημερινά χωρίς ποτέ να μπει στη διαδικασία να τους κατανοήσει. Κρίνοντας τους αυστηρά και μονομερώς απ`το περίβλημα και τα στοιχεία της πρώτης εντύπωσης. Και οι δύο πάσχουν απ`τα ίδια συμπτώματα. Έτσι ηχούν στις ίδιες συχνότητες. Η επικοινωνία τους, αυτή η τόσο έντονη και περιπετειώδης επικοινωνία, παρότι  εξ`αποστάσεως, σύντομα θα γίνει λόγος ύπαρξης. Μαζί θα ανακαλύψουν το αντίδοτο στην πάθηση τους, ή καλύτερα στην πάθηση του κόσμου. Όταν ο Max χαρακτηριστικά διατυπώνει πως ο άνθρωπος είναι μια φυσική μάζα από ατέλειες. Εντός και εκτός. Οφείλεις να κατανοήσεις τον εαυτό σου και έπειτα να τον αγαπήσεις για την αληθινή υπόστασή του. Και όταν αποκτήσεις αυτόν τον αυτοσεβασμό θα δονήσεις ισοπεδωτικά τα τείχη της δυστυχίας σου. Όχι εξασφαλίζοντας κάποια ανέπαφη και στείρα δημοφιλία, αλλά συγκεντρώνοντας όλη την αγάπη από εκείνα τα μάτια που κοιτούν εντός σου.

πηγή: http://www.cine.gr/film.asp?id=712080&page=4

INTO THE WILD

Το “Into The Wild” αφηγείται τη πραγματική ζωή του 24-χρονού Christopher McCandless ( Emile Hirsch), ενός προνομιούχου (από άποψη χρημάτων) παιδιού, όπου αμέσως μετά την αποφοίτησή του από το κολλέγιο, καταστρέφει τις πιστωτικές του κάρτες, χαρίζει τα λεφτά του σε φιλανθρωπίες και ξεκινάει για κάτι το οποίο δεν είναι ούτε αυτός σίγουρος. 

Κάτι διαφορετικό. Κάπου αλλού. Το μυαλό του είναι γεμάτο από Dostoyevsky, Thoreau, Emerson και Jack London, η καρδιά του καίγεται από οργή ενάντια σε ασαφείς και αόριστους “εχθρούς” όπως “κοινωνία” και “υλισμός”. Λέει ότι είναι “ένας καλαίσθητος ταξιδιώτης που σπίτι του είναι ο δρόμος”. Ο McCandless ονομάζει τον εαυτό του Alexander Supertramp (κάτι σαν “υπέρ-αλήτης”), και βάζει πλώρη για το ραντεβού που ο ίδιος έκλεισε με το πεπρωμένο του.

Είναι ένας δυνατός και ποιητικός ύμνος , για ένα ιδεαλιστή νέο άνθρωπο, ο οποίος λαχταρούσε να ζήσει μόνος του στους αγριότοπους της Αλάσκας και να δρέψει τα οφέλη της μοναξιάς στο πνεύμα του Thoreau (ο Thoreau σε ένα από τα πλέον γνωστά του βιβλία, το “Walden”, περιγράφει το πώς έζησε σε μια καμπίνα δίπλα στη λίμνη Walden, απομονωμένος από την κοινωνία με σκοπό την εκ νέου κατανόησή της). Ο McCandless συνήθιζε να επικαλείται τον Thoreau· “Αντί για αγάπη, για χρήματα, για φήμη, δώσε μου αλήθεια”. Ο Thoreau όμως είπε ότι υπάρχει καιρός για να πας στο Walden, αλλά υπάρχει καιρός και για να φύγεις… Ο Christopher McCandless τελικά όμως ακολούθησε άλλη πορεία…

Βαθμολογία: (8/10)

Bob Dylan - It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)

Tο καλοκαίρι του 64', μέσα σε 10 λεπτά, ο Bob Dylan έγραψε το "It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)". Το κομμάτι χαρακτηρίστηκε ως
"ζοφερό αριστούργημα", "ένα κομμάτι που περιέχει μερικές από τις αξιομνημόνευτες λυρικές εικόνες του Dylan" κ.α.
Έμεινε στην ιστορία ως ένα από τα περιεκτικότερα έργα του αιώνα.

Σκοτεινιά στο καταμεσήμερο
σκιάζει ακόμα και το ασημένιο κουτάλι,
τον χειροποίητο σουγιά, το μπαλόνι του παιδιού.
Σαν σε έκλειψη ηλίου και σελήνης,
για να καταλάβεις πως έμαθες πολύ νωρίς
ότι δεν υπάρχει κανένα νόημα στο να προσπαθείς..

Στοχευμένες απειλές μπλοφάρουν με περιφρόνηση,
τα σημάδια αυτοκαταστροφής ξεγράφονται.
Από το χρυσό στόμα των ηλιθίων
η κυλοειδής κόρνα αραδιάζει τυχέες λέξεις
που προφητικά λένε:
"Όποιος δεν είναι απασχολημένος με το να αναγεννάται
είναι απασχολημένος με το να πεθαίνει."

Ο πειρασμός, πετάει έξω από την πόρτα σου.
Τον ακολουθείς και βρίσκεις τον εαυτό σου στον πόλεμο,
να παρακολουθεί καταρράκτες που βγάζουν βρυχηθμούς του οδυρμού.
Αισθάνεσαι διστυχισμένος, αλλά σε αντίθεση με πριν
συνειδητοποιείς πως είσαι απλά
ένας ακόμα άνθρωπος που κλαίει..

ΕΥΧΗ, ΚΑΤΑΡΑ Η’ ΑΠΛΑ ΕΝΑ ΥΠΕΡΕΚΤΙΜΗΜΕΝΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ;;;

Δηλητηριάζει την ψυχή σου, αλλά χαίρεσαι όταν το έχεις, σκλάβο πιστό σε κρατάει, όμως εσύ θέλεις να παραμείνεις κοντά του, όταν το έχεις στο ελάχιστο φοβάσαι και όταν το έχεις στο μέγιστο τρέμεις, εξωτερικά σε κάνει πιο δυνατό και εσωτερικά πιο αδύναμο…

Στο όνομα του χύθηκε πολύ αίμα, καταπατήθηκαν αξίες, αρχές, νόμοι, δικαιώματα, καταστράφηκαν οικογένειες, έρωτες, φιλίες , περιουσίες. Ασκεί ασκούσε και θα ασκεί την μεγαλύτερη επιρροή πάνω στο άνθρωπο έχει τόση δύναμη που τον εξωθεί να διαπράττει τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην φύση και στην ανθρωπότητα με μόνο σκοπό να καταφέρει να γευτεί μια σταγόνα απ το δηλητήριο εξουσίας που προσφέρει, ώστε να νιώσει για λίγο την ψευδαίσθηση της ευτυχίας. Μετά όμως η ακόρεστη επιθυμία του για ακόμα λίγο τον φυλακίζει σε μια αιώνια καταδίκη, μια καταδίκη που ελάχιστοι κατάφεραν να αποφύγουν.

Ο λόγος λοιπόν για το υπέρτατο χρήμα και τις χάρες του, την δύναμη που παρέχει και την μεγάλη εξάρτηση που δημιουργεί στους ανθρώπους. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί, ότι ένα απλό αντικείμενο, ένα απλό μέταλλο (ή χαρτί), που δημιουργήθηκε καθαρά για λόγους ευκολίας, θα αποτελούσε την καταστροφή της ανθρωπότητας, διεγείροντας συναισθήματα ανταγωνισμού, ζηλοφθονίας, μίσους και ζήλειας και θα καθιστούσε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος δέσμιο του;

«Χρυσάφι; Κατακίτρινο, αστραφτερό, πολύτιμο χρυσάφι; Όχι Θεοί, νωθρός δεν είμαι εγώ πιστός!... Τόσο όμορφο χρυσάφι θα κάνει άσπρο το μαύρο, άσχημο το όμορφο, σωστό το λάθος, το χυδαίο θα το κάνει ευγενές, καινούργιο το παλιό, γενναίο το δειλό… Μα τι; Αυτό θα σας αρπάξει, παπάδες κι υπηρέτες, θα τραβήξει το μαξιλάρι κάτω απ’ τα κεφάλια των παλικαριών. Αυτός ο κίτρινος σκλάβος φτιάχνει και παύει νόμους, ενόχους αθωώνει , κάνει ευλογία την λέπρα, στους κλέφτες δίνει αξία, υπόληψη και λόγο προεστού.(…) Ε μέταλλο εσύ καταραμένο, πόρνη όλης της ανθρωπότητας, εσύ που κάνεις να σπαράζονται οι όχλοι των εθνών» ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΑΙΞΠΗΡ

Και παρόλη την εξουσία και την επιρροή που μας ασκεί, παρόλη την δυσφορία που μας προκαλεί, εμείς συνεχίζουμε να πασχίζουμε, για να έχουμε όσο περισσότερο γίνεται από αυτό. Γιατί τέτοια απληστία;;; Γιατί τέτοια αχαριστία;;; Από πότε το χρήμα είναι αγαθό και πασχίζουμε με τόσο ζήλο να το αποκτήσουμε;; Γιατί δεν κυνηγάμε πραγματικά αγαθά και αντίθετα αφήνουμε τον εαυτό μας έρμαιο του ανούσιου καταναλωτισμού; Επιλέγουμε να θυσιάσουμε τις χαρές, που μας προσφέρει η ζωή για την συλλογή ενός απλά άψυχου μετάλλου. Ανταλλάσουμε τα πνευματικά αγαθά με τα υλικά θεωρώντας, ότι αυτά μας ικανοποιούν περισσότερο. Εάν όμως η ψυχή σου είναι άχρωμη και το πνεύμα σου κενό τότε δεν ζεις απλά υπάρχεις. Και πόσο ικανοποιημένος θα είσαι, όταν θα έχεις φτάσει στο τέλμα της ζωής σου και το μόνο που θα σου έχει μείνει για συντροφιά θα είναι το χρήμα. Χρήμα, το οποίο ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκες για να καλλιεργήσεις την αξία σου ως άνθρωπος αλλά το χρησιμοποίησες για να εκπληρώσεις τις καταναλωτικές σου τάσεις, οι οποίες ας μην ξεχνάμε, ότι είναι δημιούργημα της οικονομίας, ώστε να υπάρχουν περισσότερες «ανάγκες» και να ξοδεύεται έτσι περισσότερο χρήμα. Με αποτέλεσμα να προκύπτουν όλο και πιο πολλές ανάγκες και ο άνθρωπος συνεχώς να ζητάει περισσότερα μένοντας έτσι ανικανοποίητος συνεχίζοντας πιστός στην ματαιοδοξία του. Είναι ένα καλοστημένο παιχνίδι και εσύ είσαι ένα απ τα πιόνια του, παρόλα αυτά σε εσένα στηρίζεται όλο το παιχνίδι και έτσι είναι στο χέρι σου να αντιστραφούν οι ρόλοι.

Δίνω Μάρκελλο στο λαό..!!

Διάβασέ το ακούγοντας αυτό στη διαπασών (http://www.youtube.com/watch?v=w8inztO0Xx8&feature=related)


 Έκανα το λάθος και αφέθηκα να μαγευτώ από τα λόγια του Μάρκελλου, αμελώντας να σας κάνω το απαραίτητο feed back τόσο καιρό κρατώντας τον για πάρτη μου.
Μετά λοιπόν και τις τελευταίες εξελίξεις ο Στέλιος της καρδιάς μας έκ...


 Sorry.  Sorry.  Sorry. . . .


 Έχω αρχίσει άρθρο για το Μάρκελλο χωρίς την απαραίτητη φωτογραφία από το προσωπικό του προφίλ πάντα.
Εδώ λοιπόν σε ακόμα μια προσωπική στιγμή με τον κολλητό του Κωνσταντίνο Καραμανλή

Ο Καραμανλής δεν πήγαινε πουθενά χωρίς το Στέλιο,
τον οποίο και θεωρούσε το δεξί του κωλομέρι
μέσα στην Νέα Δημοκρατία.

 Ξέρω πως διψάτε για δηλώσεις Μάρκελλου, αλλά ας απολαύσουμε μια ακόμα φωτογραφία πριν αρχίσουμε, πάλι από το προσωπικό του αρχείο που  τόσο πολύ θαυμάζει και τον γεμίζει υπερηφάνεια.

Ο Καραμανλής θαμπώνεται από την αγάπη του για τον
κολλητό του φίλο και δεν μπορεί να τον κοιτάξει στα μάτια..

 Στην παραπάνω φωτογραφία παρατηρούμε άλλα 2 παράδοξα. Ο Στέλιος της καρδιάς μας σφίγγει με πυγμή το χέρι του Καραμανλή, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να του ρίξει μια ματιά ο τελευταίος, με αποτέλεσμα ο πρόεδρος να σφίγγεται από τον πόνο και να παίρνει την γκριμάτσα που μαρτυρά πως πρέπει να του φυγε μια κλανίτσα..

TI ΛΥΠΑΜΑΙ;;;

Λυπάμαι, όταν φοβάμαι…

Όταν ο κόσμος μένει ίδιος

και μόνο τα παιδικά όνειρα αλλάζουν

και μετατρέπονται σε εφιάλτες.

Όταν η ελπίδα σβήνει,

αφήνοντας το σκοτάδι να κυριαρχεί

και το φως να έχει πλέον ξεθωριάσει.

Όταν το χρώμα έχει χαθεί

και οι πίνακες της ζωής είναι πλέον ασπρόμαυροι.

Όταν ο ήχος του γέλιου σου έχει ξεχαστεί

και το κλάμα έχει γίνει ο καλύτερος σου φίλος.

Όταν προσπαθείς να θυμηθείς το άγγιγμα του

αλλά η συνήθεια επιμένει να κρατάει την μνήμη σου φυλακισμένη.

Όταν τα συναισθήματα σου έχουν στερέψει…

Τότε αυτό ήταν και λυπάμαι…

Όλα πήγαν σωστά…

Ο στόχος επιτεύθηκε μην ανησυχείς τώρα

είσαι και εσύ άλλο ένα καλοκουρδισμένο στρατιωτάκι βυθισμένο σε μια αιώνια λήθη.

Είσαι και εσύ σαν και αυτούς που ζήλευες...

Μην ανησυχείς όμως όλα καλά θα πάνε τώρα τα κατάφερες,

απλά εγώ πρέπει να σταματήσω να λυπάμαι…

Το χωριό μας περιμένει

Μέσα Νοέμβρη, και το μάζεμα της ελιάς για μια ακόμη χρονιά ξεκίνησε.Σαν πιστός στρατιώτης της οικογένειας, ανέβηκα στο χωριό μαζί με τον πατέρα μου, να βγάλουμε το λάδι του χειμώνα.Τριγυρνώντας στα σοκάκια και τα χωράφια του χωριού, μεγάλη νοσταλγία με έπιασε.Στους κάμπους που τώρα ακούς κάποια σπαστά ελληνικά μαζί με αλβανικά και πακιστανικά, κάποτε σαν ολόκληρη πομπή έρχονταν οι κάτοικοι του χωριού, με τραγούδια και όρεξη να δουλέψουν.Καλλιεργούσαν τη φύση με σεβασμό προς αυτή, προκειμένου να δρέψουν τους καρπούς της και να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες.Στα στενάκια του χωριού δε, η απόλυτη ερημιά.Κάποιοι παπούδες έχουν ξεμείνει σε ένα καφενείο, και δυο παιδιά παίζουν στην πλατεία, τα αδέρφια της ίσως μοναδικής οικογένειας που επιμένει στη ζωή του χωριού.

‘’Θεέ μου πρωτομάστορα με έκτισες μέσα στα βουνά,

Θεέ μου πρωτομάστορα, με έκτισες μες΄τη θάλλασα.’’

Τώρα που ζούμε όμως?Δε ζούμε στο βουνό, μα ούτε και στην θάλλασα.Δε μπορω να νιώσω ουτε το διαπεραστικό χειμωνιάτικο αγιάζι, ουτε να ακούσω το βροντερό θόρυβο της θάλασσας τις φουρτουνιασμένες μέρες.Εμείς ζούμε στο τσιμέντο.Ζούμε στο τραβεστί κλίμα του αστικού τοπίου, όπου το καυσαέριο μολύνει τα πνευμόνια μας και κάθεται στο δέρμα μας χειμώνα καλοκαίρι.Υπομένουμε αυτή την ουδέτερη ζωή , μέχρι να δούμε στίς ειδήσεις του STAR οτι πρέπει να πάμε διακοπές και να τραβήξουμε για πιο παρθένα μέρη που η φύση οργιάζει.

‘’Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια, τους πάτησε το τρένο.’’

Πράγματι, οι μάγκες δεν υπάρχουν πια.Τούς πάτησε ο χρόνος.Γιατί στη λέξη μάγκας, εμένα μου έρχεται στο νου ο καλοσυνάτος άνθρωπος του χθές, που στο πρόσωπό του καθρεφτίζονταν οι κακουχίες της ζωής και τα χέρια του ήταν σημαδεμένα απο το παραγάδι και την αξίνα.Ο μουσάτος ψαράς με το σκαλισμένο πρόσωπο, ενθύμιο της θάλλασας που έθρεψε την οικογένειά του, και ο λεπτοκαμωμένος αγρότης που καλιέργησε το χωραφάκι του και απέκτησε την στοιχειώδη αυτάρκεια.Τι να πούν σε αυτούς λοιπόν, τα καχεκτικά μας δάχτυλα, συνηθισμένα στο να πατάνε κουμπιά και πλήκτρα?Τι να πουν σε αυτούς οι μαστουρωμένες φάτσες μας, που έχουν ξεχάσει να συσπώνται απο την προσκόλησή μας σε αυτές τις ρημαδοοθόονες?Είμαστε πολύ λίγοι μπροστά τους .

‘’Είμαι μια γλάστρα στο μπαλκόνι,

Άντε το ταβάνι με πλακώνει,

Το αίμα μου έχει γίνει χλωροφύλλη,

'Αντε με ποτίζουν κάτι φίλοι.’’

Και υπομένουμε αυτή τη μισή ζωή.Αυτή την καθιστική, καταθλιπτική ζωή που έχουν ορίσει οι εταιρίες για εμάς.Πρέπει να υπάρχει κάποια πολύ συγκεκριμένη αφορμή για να βγείς από το σπίτι.Στούς δρόμους της πόλης θα σε πετύχω πάντα κάπου να πηγαίνεις.Στην δουλεία, για να κάτσεις μπροστά από έναν υπολογιστή, στο σπίτι για να δείς τηλεόραση και να λιώσεις στο facebook, στο σινεμά για να στραβωθείς-καθιστός πάντα-σε μια μεγαλύτερη οθόνη, στην καφετέρια για να δείς την ομάδα σου.Έχει αιχμαλωτιστεί το βλέμμα μας σε αυτά τα κινούμενα pixels και δεν λεει να ξεκολλήσει.Άλλες φορές θα προτιμήσεις το τηλέφωνο και το skype από την αληθινή ανθρώπινη επικοινωνία.Και για να αντιμετωπίσεις αυτή την ανθηυγεινή ζωή που κάνεις, το ρίχνεις στα χαπάκια.Να σου το αντικαταθληπτικό, να και το τονωτικό για να τα βγάλεις πέρα στην δουλειά, να και το χαπάκι για την μέση γιατί έφτασες 25 και δεν μπορείς να κουνηθείς απο την ακινησία.Όμως πως κατάφερνε η γιαγιάκα στα 70 της να σκαρφαλώνει στις ελιές και να τινάζει το δέντρο?Τοτε, η κίνηση ήταν στην καθημερινότητά τους.Η ζωή ήταν μια μικρή περιπέτεια, χωρίς τους πολύπλοκους μηχανισμούς του σήμερα.

‘’Τα παιδιά, τα παιδιά,

Που 'χουνε πόνο στη ματιά,

Τα παιδιά, τα παιδιά,

Που δεν γελάνε άλλο πια τα παιδιά.’’

Και στα παιδιά που μεγαλώνουνε στις πόλεις και στερούνται κάθε δικαιώματος μιας ομαλής και ευχάριστης παιδικής ηλικίας τι θα πούμε?Θα συνεχίζουμε να τα μπουκώνουμε με ηλεκτρονικά παιχνίδια και παιδικά αμφίβολης ποιότητας, μέχρι να γίνουν ενήλικες γεμάτοι κόμπλεξ και αποθημένα?Θα συνεχίσουμε να τα στέλνουμε στα σχολεία-φυλακές που έχουμε φτιάξει , αυτά τα σχολεία που αποπνέουν συντηρητισμό και εξουσία?Όσοι απο εμάς προλάβαμε να παίξουμε στις αλάνες και να σκίσουμε τα γόνατά μας κοιτάμε με λύπηση αυτά τα παιδιά, που δεν γνώρισαν αληθινό παιχνίδι στη ζωή τους.Πόσο μάλλον οι γονείς μας, που έπαιξαν στη φύση, κυνήγησαν λαγούς, φίδια και λέρωσαν τα ρούχα τους, καθαρίζοντας όμως την ψυχή τους για πάντα.

Όλοι..."Μαζί";!;!

Στο παραπάνω βίντεο βλέπουμε τον Charly Chaplin να υποδύεται ένα ρόλο, μιλώντας για την ανθρώπινη ευτυχία, ευημερία, αγάπη πάνω από όλα και λοιπές μαλακίες που ηχούν σε όλους παραδεισένια και δεν κάνουν ούτε για βραζιλιάνικες σαπουνόπερες. Ε όχι λοιπόν!!!Υπάρχουν και φυσιολογικοί άνθρωποι σαν εμένα που γουστάρουν τον πόλεμο και την καταστροφή! Viva los muerte!!!

Δεν παίρνω ντόπες-Δεν γελάω ποτέ-Τρώω σιδερικά και πίνω αίμα-Είμαι φυσιολογικός!

Παίρνοντάς το ως πολλαπλό ερέθισμα, αφού το πέτυχα να ποστάρεται στο facebook συχνά τον τελευταίο καιρό, θα ήθελα να το παίξω έξυπνος και να βρίσω όλους τους likeτζήδες, τόσο άσχημα που να μην ξέρουν τι να κάνουν, εκτός από block 'n report.


Με λίγα λόγια στο ζουμί της βρισιάς:
Όποιος πάτησε like σε αυτό το βίντεο μπορεί πλέον άνετα, επίσημα και χωρίς ενδοιασμούς να αποκαλεί τον εαυτό του γνήσιο απόγονο των Ναζί και ενεργό μέλος των "Μαζί" της δικής μας εποχής-ναι,έτσι σας αποκαλώ.Έλα μην πτοείσαι!! Όλοι οι "Μαζί" μαζί θα τα καταφέρετε και θα εξαφανιστεί απ' τη blogoσφαιρα ο (Εβραίος??)υβριστής σας! 
Πού είχα μείνει; Ααα ναι, στο κίνημα "Μαζί". Είστε όλοι αυτοί που βρίζετε και απεχθάνεστε τους ανθρώπους που είχαν πιστέψει στα τότε λόγια του μισάνθρωπου Hitler που ήθελε να κυριεύσει τον κόσμο, ενώ ταυτόχρονα σας αρέσουν τα ίδια ακριβώς λόγια, μεταφρασμένα στα πιο εύηχα αγγλικά, ειπωμένα από έναν διεθνούς φήμης και αρεσκείας ηθοποιό, με τα λόγια του να έχουν ένα μεταλλαγμένο πάτημα που τείνει στις φιλελεύθερες ιδεολογίες σας και σας αφήνει να πιστεύετε ότι είστε διαφορετικοί από τους ηλίθιους χειραγωγημένους και φασιστικούς(φανατισμένους ήθελα να πω σορυ) ακόλουθούς του. 
Κι επειδή έχω και όρεξη θα σας δώσω και μερικές χρήσιμες φωτογραφίες που μπορείτε να τις εκτυπώσετε και να τις βάλετε στο(ν)... προσκέφαλο σας!!!

Ο Βενιζέλος παράτησε την πολιτική και άλλαξε καριέρα

...συνεχίζεται η κρίση!

O Βενιζέλος παραιτήθηκε πριν από λίγο από το ΠΑΣΟΚ και δήλωσε ότι 

εγκαταλείπει οριστικά την πολιτική.

Σύμφωνα με στενό συνεργάτη του θα ακολουθήσει νέα καριέρα ως frontman του ιστορικού συγκροτήματος του ΝWOBHM Grimm Reaper.

Ήδη έδωσε στην δημοσιότητα το βίντεο από το πρώτο κομμάτι που έγραψε για τον ΓΑΠ 

με τον εύγλωττο τίτλο See you in Hell....

δείτε το είναι συγκλονιστικό!!!

ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ - Ένας μύθος που δεν πρόκειται για μύθο..

Διαβάστε το άρθρο ακούγοντας αυτό (http://www.youtube.com/watch?v=YAOTCtW9v0M&feature=related)
To κείμενο έχει και επιλογή "διαβάστε περισσότερα". Πατήστε το.


Όπως όλοι οι φανατικοί αναγνώστες μας, θα παρατηρήσατε, εδώ και λίγο καιρό ανάμεσα στα γνωστά pages μας (Politically incorrect, sports, music κ.α.) εμφανίστηκε ένα περίεργο page με την απλή ονομασία ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ.





 Έπρεπε να συνδράμει μια περαστική ίωση ή κρυολόγημα σύμφωνα με τον MP doc, για να με κρατήσει σπίτι και να κάτσω να ενημερώσω επιτέλους αυτό το page.

   Ποιος είναι αυτός ο Μάρκελλος; Λοιπόν γατάκια, νομίζατε πως το blogopaignio ήταν ένας ιντερνετικός χώρος γεμάτος αποκλειστικά με κάφρικα αστεία και ημιτελείς ψευτοπολιτικούς ή ιστορικούς σχολιασμούς; ΚΑΝΑΤΕ ΛΑΘΟΣ!!
   Δε φταίω εγώ που εκτός από τον hobo with a pen, δηλαδή εμένα, διαβάζατε και κάθε άλλο τυχάρπαστο που κρυφά έβαλε ο blorfaias να γράφει μες στο blog. O hobo, δεν είναι κανάς τυχαίος. Ο hobo είναι είναι επίπεδο πάνω από κάτι ερασιτέχνες τύπου akatanomastos.. Ο hobo είμαι εγώ.
   Και σήμερα θα αποτίσω φόρο τιμής σε μια πολιτικοκοινωνική φιγούρα που εφάμιλλή της είχε να δει η Ελλάδα ίσως 1000 -1100 χρόνια.. Σε αυτό το page, θα παραθέτουμε απόψεις του Στέλιου του Μάρκελλου.
 
  Ο Στέλιος είναι ένας πολιτευτής της Νέας Δημοκρατίας μας, από την Κορινθία, που έχει προσπαθήσει να εκλεγεί βουλευτής ανεπιτυχώς μόλις τις τελευταίες 5 φορές βουλευτικών εκλογών.  Έχει  το προνόμιο να διαθέτει γλαφυρή και αιχμηρή πένα. Το στυλ γραφής του θυμίζει Σοπενάουερ, στους στοχασμούς του, και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη στη λογοτεχνική γλαφυρότητα. 
Ίσως, είναι ο νέος Καρυωτάκης..?!!? Ίσως;;
  Γι' αυτό λοιπόν και επειδή ξέρω ότι δεν είστε ικανοί να διαβάσετε απλά, πόσο μάλλον να κατανοήσετε το Στέλιο το Μάρκελλο, κάντε μου τη χάρη και τραβάτε να διαβάσετε κάποιο άλλο κείμενο στο blog που να 'ναι του επιπέδου σας. Φύγετε μλκες δεν κάνω πλάκα! Mη διαβάσετε άλλο.
  Ο Μάρκελλος είναι έξω από τα νερά σας. 
                       .........................

Εθνική επέτειος- πώς η πράξη γίνεται μνήμη και πώς η μνήμη αδράνεια

‘’Ματαιώθηκε η στρατιωτική παρέλαση λόγω των διαδηλωτών. Καταλαβαίνω ότι οι πολίτες είναι εξαγριωμένοι λόγω της κοινωνικής, ψυχολογικής και σωματικής εξαθλίωσης που ζουν στη χώρα μας αλλά είναι ανεπίτρεπτο να χαλούν την ήμερα μνήμης που έχουμε σαν λαός προς αυτούς που πολέμησαν για την Ελλάδα και χάρη στους οποίους στο κάτω κάτω ζούμε. Είναι απαράδεκτο!’’
Τάδε έφη γνωστός δημοσιογράφος(?) σε πρωινή εκπομπή γεμάτος εθνική υπερηφάνεια για τα λόγια του. 


Λοιπόν μπορούμε πολύ εύκολα να μπερδευτούμε αν δεν κάτσουμε και το σκεφτούμε το θέμα. Οι Ελληνάρες -> "ντροπή και αίσχος" ,οι επαναστάτες -> "να καταργηθούν οι παρελάσεις καλά κάνουν",  σύσσωμος ο πολιτικοδημοσιογραφικός κόσμος να καταδικάζει το συμβάν και οι αδιάφοροι -> "δεν μας νοιάζει" κ.τ.λ. 
Και αφού τα βρίσκουν όλοι με τον εαυτό τους όλα καλά..


Ας το πάρουμε από την αρχή. Η παρέλαση γίνεται όντως για να τιμήσουμε αυτούς που πολέμησαν για να είμαστε εμείς ελεύθεροι(?). Γι’αυτό και τόσα χρόνια που ήμασταν ελεύθεροι δεν είχε διακοπεί καμιά παρέλαση. Στην εποχή μας δεν ζούμε ελεύθεροι. Και δεν εννοώ ότι δεν μπορούμε να κυκλοφορίσουμε έξω , μπορούμε (και αυτό είναι και η μεγαλύτερη κοροϊδία σήμερα, διότι ο ρόλος του μυαλού με αυτόν του σώματος έχουν αντιστραφεί). 
Τότε οι Έλληνες ήταν κλεισμένοι στα σπίτια τους χωρίς να μπορούν να κουνηθούν, να μιλήσουν, μπορούσαν όμως να ονειρευτούν την ημέρα της ελευθερία τους. Σήμερα μπορούμε σωματικά να κάνουμε ό,τι θέλουμε, να πούμε ό,τι θέλουμε ( όχι και τόσο σίγουρο, βλέπε ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ-εργοτέλης τι έγινε με το πανό, http://www.kifines.com/el/news/sports/kelli-lamogia), αλλά το μυαλό μας είναι φυλακισμένο καθημερινά από ίδιες και επαναλαμβανόμενες σκέψεις, όπως ‘’πώς θα ζήσω? ... και εντάξει εγώ, τα παιδιά μου όμως?’’ , ‘’λογαριασμοί, υποχρεώσεις, τράπεζα, φάρμακα..’’. Το μυαλό μας δηλαδή δεν κάνει αυτό που είναι φτιαγμένο να κάνει, να σκέφτεται ελεύθερο να πετάει και να ξαναγυρνάει στο κεφάλι γεμάτο καινούριες σκέψεις από εκεί που είχε ταξιδέψει.

Ψευτοκλείδι για το χρονοντούλαπο

Εκτός του ότι θέλουμε να ζήσουμε το ψέμα ότι πάντα κάποιος άλλος μας φταίει, επιλέγουμε να 

ζούμε με το ψέμα ότι κάποιος άλλος από μηχανής Θεός θα μας βοηθήσει δείχνοντας το δρόμο.

Πιστεύουμε ότι η ευτυχία βρίσκεται στη δόξα, στα λεφτά, στα ουσίες λήθης(άλλο ναρκωτικά άλλο ουσίες λήθης, άλλο χρεωκοπία άλλο κούρεμα του χρέους), στο να κάνεις το "σωστό" και το "καλό"-δούλος των "πρέπει"-  και στο να εξορίζουμε όποιον μας φαίνεται δυστυχισμένος επειδή δεν πιστεύει στην ευτυχία ή στον τρόπο ευτυχίας μας, όπου ευτυχία είναι η συμφιλιωμένη ζωή με τον εαυτό και τον περίγυρο της πραγματικότητας μας. Υπεκφεύγουμε τον εαυτό μας, γιατί το αντίθετο θα μας προσέθετε βάρος ενώ εμείς θέλουμε να ζούμε ανάλαφρα κι ανέμελα σαν τα παιδιά στις αλάνες.

Αλλά η ευτυχία που ψάχνεις(και ο μεν “ευτυχισμένος” και ο δε “δυστυχισμένος”) είσαι εσύ, αυτόφωτος. Είσαι ένας φακός. Μην περιμένεις κανείς να σου δώσει φως, το μόνο φως που μπορεί να δει ένας φακός σαν εσένα είναι αυτό ευθεία μπροστά του, με προϋπόθεση να είναι ανοιχτός.

Θα αναφερθώ ως παιδί στην Ελλάδα με ημερομηνία γέννησης 25 Μαρτίου 1821 γιατί τότε γεννήθηκε ο σημερινός έφηβος που δημιουργεί τόσους προβληματισμούς σε όλους.

   Σαν παιδί μεγάλωσε σε άσχημες καταστάσεις, με γονείς κατατρεγμένους και καταπιεσμένους κλέφτες που δεν είχαν να του προσφέρουν παρά μόνο σαθρή επιβίωση, περιθωριοποιημένο απ' τους συνομήλικούς του, περνώντας το χρόνο στα διαλλείματα του σχολείου μόνο του, προσπαθώντας να ορθοποδήσει και να ενταχθεί σε εφάμιλλους με των συνομήλικων ρυθμούς. Μια μέρα λοιπόν στην αυλή του δημοτικού, κάπου γύρω στο 1945 έπεσε θύμα του μπούλη, ονόματι Beatler απ’ την Έκτη που ήταν μεγαλύτερος και πιο δυνατός.  Όντας τέτοιος ήθελε να διδάξει του μικρού μια αλήθεια της ζωής-τι κάνει ο δυνατός στον αδύναμο..

Ημιλιπόθυμος απ’ τη γροθιά στο στομάχι, ρημαγμένος, χωρίς λεφτά και σάντουιτς ο μικρός κατάφερε και σηκώθηκε, μα πέρασε έναν πόλεμο με τον ίδιο του τον εαυτό προσπαθώντας να καταλάβει και να δώσει απαντήσεις σε όλα αυτά τα γιατί που είχαν γεννηθεί και διψούσαν γι αυτές.

   «Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά, γιατί είναι άδικη η ζωή, γιατί η εκμετάλλευση δίνει και παίρνει, γιατί δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί τον εαυτό του, γιατί τον ενόχλησαν χωρίς να έχει ενοχλήσει, γιατί ;;;»

   Με τη βοήθεια αυτού του σταδίου, όπου οι κακές σκέψεις γεννιούνται, γεμίζουν το κεφάλι σα σαπουνομπουρμπουλήρθες που φουσκώνουν και πολλαπλασιάζονται αθέμιτα μέχρι να σκάσουν απ’ την ίδια τους την αβάσταχτη κακία, αφήνοντας πίσω τους ένα αστραφτερό ολοκάθαρο μυαλό, κατάλαβε ότι δεν έπρεπε να κατηγορεί την “κακία” του μεγάλου μπούλη-ήταν κι αυτός υποχείριος της διαμάχης του με τον δυνατό της άλλης Έκτης και του εγωιστικού του εαυτού που διψούσε για εξουσία, για απόδειξη του δυνατότερου!

   

Χρόνια πολλά στο δημιουργό μας !!! - Ένας φόρος τιμής

Οποιεσδήποτε Oικονομου-ικές αναφορές περί
"Αλίκης στο ναυτικό",
"καροτσέρη καροτσέρη ας το καμουτσίκι"
"το κλωτσοσκούφι" ή ατάκες του style
"Γράβο πιάσε μια κοτσίδα διπλή με γύρο"
για τον καιρό που δούλευε σε πιτάδικο,
είναι ανεπιθύμητες και κατακριτέες!

Κορίτσια, σαν σήμερα, πριν από μερικά χρόνια γεννήθηκε ένα δώρο για εσάς.
Ο εικονιζόμενος, το είδωλο που βλέπετε ανάμεσα σε 2 κομπάρσους, με την ανεμίζουσα χαίτη, είναι και ο δημιουργός του blog μας.
Έτσι αποφασίσαμε να του αποτίσουμε φόρο τιμής την ημέρα των γενεθλίων του κάνοντας του ένα μικρό αφιέρωμα.
Κυρίες και κύριοι, ο blorfaias!!











Ήταν 24 Οκτώβρίου του μακρινού 89', όταν η φύση έβαλε σε εφαρμογή το μεγαλύτερό της πείραμα. Το πρόβλημα της υπογεννητικότητας ταλάνιζε τη μικρή μας Ελλάδα και χρειαζόμασταν άμεσα μια ένεση ανάτασης.
Η δημιουργία του μεγαλύτερου εραστή όλων των εποχών ήταν μονόδρομος! Σε αντίθεση με τις μέλισσες όπου εκατομμύρια κηφήνες γονιμοποιούν μία βασίλισσα, ο blorfaias, προορίζετο απ' τα γεννοφάσκια του, για να γονιμοποιήσει μόνος του ορδές γυναικών.

Εδώ στην παιδική του ηλικία με την νταντά του.
Της.. "κολλούσε ο ίδιος τα ένσημα"

Στην τρυφερή ηλικία των 4ων ετών ο κοινωνικός ρατσισμός που υφίσταντο ο blorfaias, για ένα δώρο που ο ίδιος δεν επέλεξε και έπαιρνε τη μορφή κατάρας, ήταν ανυπόφορος. 

Οι γονείς του αναγκάζονταν να μετακομίζουν συνεχώς, αφού απατημένοι σύζυγοι (1), αντρικά μοντέλα που πλέον δεν έβρισκαν δουλειά αφού με τα νέα στάνταρ ομορφιάς που εισήγαγε ο blorfaias, θεωρούνταν μπάζα (2) και πρώην ζιγκολό που αναγκαζόντουσαν να γραφτούν στον ΟΑΔΕΔ ως ανειδίκευτοι  (!) μιας και η ειδίκευση που επίφερε ο blorfaias στην σεξουαλική τέχνη τους έκανε να μοιάζουν με κινούμενα της warner bross (για όσους δεν κατάλαβαν, στα συγκεκριμένα κινούμενα, τα αρσενικά δεν έχουν πουλί!) (3), κυνηγούσαν το νεαρό καζανόβα, με σκοπό να τον σκοτώσουν!
Στα 5 του εκδόθηκε δικαστική εντολή , σύμφωνα με την οποία απαγορευόταν στον blorfaia να βρίσκεται σε απόσταση μικρότερη των 100 χμ ή 70 ναυτικών μιλιών από οποιοδήποτε μοναστήρι. Βλέπετε με την επιρροή που ασκούσε η γοητεία του, μαγνήτιζε κάθε θηλυκό, και τα μοναστήρια κινδύνευσαν να μείνουν μόνο με τους άντρες μοναχούς.

Στα 6 του ήρθε και η μήνυση από το γνωστό κίνημα της εποχής "δε γαμάω", αποτελούμενο από αγανακτισμένους με τον blorfaia, για να δέσει το γλυκό..