Athens Zoo II

    Σε οποιαδήποτε χρονική περίοδο κι αν στρέψουμε το βλέμμα μας η εικόνα είναι και θα παραμένει ίδια.
    Δύο τάσεις. Δύο τάσεις ακραίες, διαφορετικές, ασύνδετες και εξαιρετικά αντιθετικές μεταξύ τους. Ποτέ δεν θα δεις ένα φυσικό ή κοινωνικό φαινόμενο, μία έννοια, μία ''τάση'' ή μια ιδέα να αιωρείται έτσι απλά μόνη της στον αέρα χωρίς να υπάρχει ή έστω να έχει προυπάρξει και το αντίθετό της. Διότι έτσι και μόνον έτσι, μέσα απο αυτή τη σύγκρουση, διατηρούνται ισσοροπίες οι οποίες είναι υπεύθυνες  για την ομαλή λειτουργία του πλανήτη τόσο σε φυσικό, όσο και σε κοινωνικό πλαίσιο (αρμονία).
    Ένα απο τα πιο γνωστά ρητά του παρεξηγημένου φιλόσοφου Ηράκλειτου ήταν η φράση ''πόλεμος πατήρ πάντων''.  Η συγκεκριμένη φράση προφανώς ευνόησε τα περιορισμένα σε ικανότητα μιλιταριστικά μυαλά πολεμοχαρών ανθρώπων να δικαιολογήσουν την οποιαδήποτε εξέλιξη μέσα απο εγκλήματα που τελέστηκαν σε βάρος αδύναμων και ''απολίτιστων'' λαών, εξετάζοντας βέβαια το ρητό επιφανιακά και βγάζοντας το συμπέρασμα οτι πόλεμος  είναι  2 στρατιές, 2 πολεμικές βάσεις, 300 σπαθιά και πατριωτικό αίσθημα.
    Τα συγκεκριμένα ''μυαλά'' αψηφούν βέβαια το δεδομένο οτι 500 περίπου χρόνια προ χριστού ήταν αναγκαίο για την ανθρωπότητα να ερευνήσει και να μελετήσει, προσεγγίζοντας όσο το δυνατόν καλύτερα μπορούσε εκείνη την εποχή, την επιστήμη της κοσμολογίας. Όχι δηλαδή το πως δημιουργήθηκε το σύμπαν, αλλα το πως εξασφαλίζεται η αρμονία και η ισσοροπία που το διατηρεί.
Έτσι λοιπόν, πόλεμος κατα τον Ηράκλειτο είναι για παράδειγμα οτι ''Τα ψυχρά θερμαίνονται και τα θερμά ψύχονται'' και μέσα απο αυτόν τον ''πόλεμο'' η θερμοκρασία του πλανήτη διατηρείται σε πλαίσια τα οποία μας επιτρέπουν να ζούμε ομαλά ως προς την φυσική και σωματική μας υπόσταση. Αυτά έτσι για την ιστορία. 
    Δυόμιση χιλιάδες χρόνια μετά βέβαια, είναι δεδομένο...

ATHENS ZOO

  Λοιπόν, βία = καθημερινότητα. Εργασία, πολιτική, γήπεδο, καφετέρια, αστυνομία.... ΠΑΝΤΟΥ υπάρχει βία - με κάθε μορφή- το γνωρίζουμε εννοείται και το προσπερνάμε. Το θέμα κατά τη γνώμη μου είναι κατά πόσο μπορούμε ως άνθρωποι να διαχωρίσουμε τη βία ως προς τις ''κατηγορίες'' της, να την κατανοήσουμε ή να διαφωνήσουμε με αυτή. Όταν υπάρχουν πολιτικοί για παράδειγμα οι οποίοι καταχράζονται την εξουσία τους με σκοπό τη μόνιμη ευημερία ΤΟΥΣ και όχι την ευημερία του συνόλου, υπάρχουν άτομα τα οποία συμμετέχουν άμεσα ή έμμεσα στα ''καψίματα της Αθήνας από τους κουκουλοφόρους'' στις ''μολότοφ'' και στα ''καταζητείται''.                                                                                                                  

   Εδώ όμως προκύπτει και κάτι άλλο. Να μπορούμε ως άνθρωποι να διαχωρίζουμε και τη προπαγάνδα. Γιατί ναι, υπάρχουν άτομα -ευτυχώς- τα οποία στηρίζουν τις ιδέες τους με τις πράξεις τους ακόμα και θα καίγανε 15000 Αθήνες προκειμένου να υπάρξει ένα καλύτερο αύριο και ΔΕΝ ανήκουν σε καμία εξουσιαστική συμμορία ροπαλοφόρων μπάτσων-ασφαλιτών, ούτε και σε καμία πολιτική παράταξη, μέρος, του κατά τ' άλλα δημοκρατικού πολιτεύματος ( βλ. ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ κλπ).

   Ναι, σίγουρα υπάρχει παρακράτος που Ναι σίγουρα επιβιώνει μέσα απο αυτό. Αλλά όσο μπορώ να κατανοήσω την αντιδραστική βία ως υγιή αντιβία, άλλο τόσο δεν δέχομαι οτι άτομα με ΙΔΕΕΣ, που για κάποιο λόγο - σωστό ή λάθος - καίνε τράπεζες, είναι ικανά να κάψουν ανθρώπους ζωντανούς μέσα σε αυτές. Και αυτό διότι μέσα απο ένα σημαντικό ή ασήμαντο συμβολισμό που εσύ προβάλεις ως εξεγερμένος, παλεύεις για μια κοινωνία δίκαιη και ανθρώπους ίσους. Και Ναι, λάθη μπορεί να γίνουν στο πέρασμα του χρόνου αλλά ποτέ δεν θα κάψεις την ανθρωπότητα, ειδικά μέσα στον ίδιο σου τον συμβολισμό.

  Όσον αφορά το ''πρώτο'' κεφάλαιο να κλείσω θυμίζοντας πως η παγκόσμια ιστορία επιβεβαιώνει οτι ελάχιστες φορές ο διάλογος και η τάξη έλυσαν προβλήματα ζωής και θανάτου. Και αυτό όχι γιατί πρέπει να προάγουμε τη βία, αλλά γιατί ο διάλογος και η δημοκρατία αρμόζουν σε κοινωνίες τέλειες, κοινωνίες ιδανικές και σίγουρα,  απο μια τέτοια ιδανική κοινωνία κάθε άλλο παρά κοντά ήμασταν και θα είμαστε για πολύ καιρό ακόμα. Και δυστυχώς σε μία μάχη μεταξύ ''δίκαιου'' και ''αδίκου'' υπάρχουν τεράστιες πιθανότητες να επικρατήσει η αδικία και να αφανιστεί το δίκαιο αν αυτή υπερτερεί ποσοτικά. Προσωπικά τασσομαι στο δίκαιο.... 

  Η χρυσή αυγή κάθε άλλο παρά αντιβία μπορεί να χαρακτηριστεί σε μια αναρχοκρατούμενη ''και καλά'' και  καμένη Αθήνα. Το σφάξιμο αθώων μεταναστών που ψάχνουν ένα πιάτο φαγητό στα σκουπίδια και οι τραμπουκισμοί δεν πηγάζουν, κατά τη γνώμη μου, απο κανένα ΠΑΣΟΚ ΝΔ ΣΥΡΙΖΑ κλπ. Υπήρχαν και θα υπάρχουν. Η αμορφωσιά, η οικογένεια, οι στρατολογήσεις, οι αναπολήσεις (!) σε δικτατορίες, οι παρελθοντικές σφαγές στο όνομα της Ελλάδας, τα δογματικά ρητά Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια και λοιπές αηδίες θα υπάρχουν και θα εκκολάπτουν αυτό το φαινόμενο, δίνοντας ώθηση σε αυτόν τον φαύλο κύκλο να κυλάει να κυλάει να κυλάει.... Και σε κάθε ευκαιρία, σε κάθε πολιτική και οικονομική αστάθεια θα διεκδικεί θέση στη κοινωνία και στις ζωές μας. Στον εξουθενωμένο λαό που θα είναι αργά να καταλάβει τι έκανε και να αντιδράσει. Και δυστυχώς ο φασισμός χαίρει άκρας λειτουργικότητας. 

Ψευτοκλείδι για το χρονοντούλαπο

Εκτός του ότι θέλουμε να ζήσουμε το ψέμα ότι πάντα κάποιος άλλος μας φταίει, επιλέγουμε να 

ζούμε με το ψέμα ότι κάποιος άλλος από μηχανής Θεός θα μας βοηθήσει δείχνοντας το δρόμο.

Πιστεύουμε ότι η ευτυχία βρίσκεται στη δόξα, στα λεφτά, στα ουσίες λήθης(άλλο ναρκωτικά άλλο ουσίες λήθης, άλλο χρεωκοπία άλλο κούρεμα του χρέους), στο να κάνεις το "σωστό" και το "καλό"-δούλος των "πρέπει"-  και στο να εξορίζουμε όποιον μας φαίνεται δυστυχισμένος επειδή δεν πιστεύει στην ευτυχία ή στον τρόπο ευτυχίας μας, όπου ευτυχία είναι η συμφιλιωμένη ζωή με τον εαυτό και τον περίγυρο της πραγματικότητας μας. Υπεκφεύγουμε τον εαυτό μας, γιατί το αντίθετο θα μας προσέθετε βάρος ενώ εμείς θέλουμε να ζούμε ανάλαφρα κι ανέμελα σαν τα παιδιά στις αλάνες.

Αλλά η ευτυχία που ψάχνεις(και ο μεν “ευτυχισμένος” και ο δε “δυστυχισμένος”) είσαι εσύ, αυτόφωτος. Είσαι ένας φακός. Μην περιμένεις κανείς να σου δώσει φως, το μόνο φως που μπορεί να δει ένας φακός σαν εσένα είναι αυτό ευθεία μπροστά του, με προϋπόθεση να είναι ανοιχτός.

Θα αναφερθώ ως παιδί στην Ελλάδα με ημερομηνία γέννησης 25 Μαρτίου 1821 γιατί τότε γεννήθηκε ο σημερινός έφηβος που δημιουργεί τόσους προβληματισμούς σε όλους.

   Σαν παιδί μεγάλωσε σε άσχημες καταστάσεις, με γονείς κατατρεγμένους και καταπιεσμένους κλέφτες που δεν είχαν να του προσφέρουν παρά μόνο σαθρή επιβίωση, περιθωριοποιημένο απ' τους συνομήλικούς του, περνώντας το χρόνο στα διαλλείματα του σχολείου μόνο του, προσπαθώντας να ορθοποδήσει και να ενταχθεί σε εφάμιλλους με των συνομήλικων ρυθμούς. Μια μέρα λοιπόν στην αυλή του δημοτικού, κάπου γύρω στο 1945 έπεσε θύμα του μπούλη, ονόματι Beatler απ’ την Έκτη που ήταν μεγαλύτερος και πιο δυνατός.  Όντας τέτοιος ήθελε να διδάξει του μικρού μια αλήθεια της ζωής-τι κάνει ο δυνατός στον αδύναμο..

Ημιλιπόθυμος απ’ τη γροθιά στο στομάχι, ρημαγμένος, χωρίς λεφτά και σάντουιτς ο μικρός κατάφερε και σηκώθηκε, μα πέρασε έναν πόλεμο με τον ίδιο του τον εαυτό προσπαθώντας να καταλάβει και να δώσει απαντήσεις σε όλα αυτά τα γιατί που είχαν γεννηθεί και διψούσαν γι αυτές.

   «Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά, γιατί είναι άδικη η ζωή, γιατί η εκμετάλλευση δίνει και παίρνει, γιατί δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί τον εαυτό του, γιατί τον ενόχλησαν χωρίς να έχει ενοχλήσει, γιατί ;;;»

   Με τη βοήθεια αυτού του σταδίου, όπου οι κακές σκέψεις γεννιούνται, γεμίζουν το κεφάλι σα σαπουνομπουρμπουλήρθες που φουσκώνουν και πολλαπλασιάζονται αθέμιτα μέχρι να σκάσουν απ’ την ίδια τους την αβάσταχτη κακία, αφήνοντας πίσω τους ένα αστραφτερό ολοκάθαρο μυαλό, κατάλαβε ότι δεν έπρεπε να κατηγορεί την “κακία” του μεγάλου μπούλη-ήταν κι αυτός υποχείριος της διαμάχης του με τον δυνατό της άλλης Έκτης και του εγωιστικού του εαυτού που διψούσε για εξουσία, για απόδειξη του δυνατότερου!

   

Άμεση ανταπόκριση αναγνώστριας από Κρήτη για επίθεση Χρυσής Αυγής

Την Παρασκευη 7 Οκτωβριου 2011 πραγματοποιηθηκε το 8 Αντιρατσιστικο Φεστιβαλ Ρεθυμνου. Μουσικη, φαγητο, ποτο και τα λοιπα. Κι ενω ολα βαινουν καλως βγαινει μια ανακοινωση που λεει οτι στο λιμανι του Ρεθυμνου πλησιαζει ενα πλοιο με 51 μεταναστες! Μαζευομαστε λοιπον κακην κακως και παμε στο λιμανι. Εκει βρισκουμε ηδη δυο περιπολικα, τρεις μηχανες, το λιμενικο, ενα ασθενοφορο και τον Ερυθρο Σταυρο. Αλλα δεν ειμασταν αρκετα μεγαλη παρεα οποτε μετα απο περιπου μιση ωρα εμφανιστηκε μια ομαδα 40-50 ατομων της Χρυσης Αυγης. Δεν εχασαν και πολυ χρονο μετα απο δεκα λεπτα καποιος απο την ομαδα ειπε την μαγικη λεξη..."Μαζευτειτε!!!". Εκεινη τη στιγμη, περιπολικα και τα λοιπα βαζουν μπρος, κανουν μεταβολη και φευγουν. Και μετα το χαος , φωναζαν ολοι στημμενο σκηνικο...στημμενο σκηνικο. Οι φασιστες λοιπον για να μην χασουν κι αυτοι την δραση ειπαν να στοιχηθουν σε τριαδες και αρχιζουν ετσι να κανουν παρελαση στρατιωτηκα. Σταματησαν στην εισοδο μαλλον για να μας περιμενουν. Κι ενω φευγουμε περναμε απο μπροστα τους και τους ακουμε να μας λενε βρωμιαρηδες, απλυτους. Μπαινει λοιπον ενας απο αυτους σε ενα αυτοκινητο, βαζει μπρος και με σπινιαρισματα περναει απο μπροστα μας ξυστα. Εν τελει μετα απο λογομαχιες γυρισαμε στο Φεστιβαλ. Και ζησαν αυτοι καλα κι εμεις ψαχνομαστε!

Τόσο διαφορετικοί τόσο ίδιοι

Γεια σας, αναγνώστης και φανατικός οπαδός πλέον αυτού του blog σταθμού για τα ελληνικά δεδομένα (μας έχει υποχρεώσει όλους ο hobo with a pen να το λέμε αυτό..), ήθελα και εγώ να εξωτερικεύσω κάποιες σκέψεις που είχα σχετικά με τα γεγονότα που συμβαίνουν στην χώρα μας.

Κυρίως όμως για το κίνημα των αγανακτισμένων στη χώρα μας όπου μέρα με την μέρα αυξάνεται σε όλες τις πόλεις της Ελλάδος...

Η Ελλάδα αλλάζει...!