Σκληρό κι επίπονο

Στο είπα πως με υπεκφυγές, "δεν ξέρω το γιατί"
και με όποιου είδους αόριστο σκεπτικό
γίνεσαι έρμαιο και σπέρμα σε ειδεχθή τοκετό.

Η συνείδηση σου αιμορραγεί- αν υπάρχει
μια ασυγκρότητη υπόσταση
αφύλακτο οχυρό.

Σε έναν κόσμο με αρκετό πόλεμο
είναι άκρως αυτοκαταστροφικό.

Υπάλληλος κι αφεντικό,
υπάκουος κι αρπακτικό.
Ατομικός συλλογισμός
σε συλλογικό ατομικισμό,
λίγο ακόμα και είμαι για εμετό.
Υπήκοε, το βασιλιά σου πότισε με αρσενικό!

Δεν υπάρχει έτοιμο αντίδοτο
δεν είναι οικόπεδο- πρώην δάσος καμένο
Μια μάχη είναι δίχως επίλογο
δώσε χώρο στον αντίλογο.
Δεν είναι δύσκολο να ενωθούνε τα σπασμένα
στο διπλανό περίπτερο έχει logo
μα αν ήταν έτσι εύκολο θα ήταν όλα ήδη φτιαγμένα.

Κι αφού διαφεντεύει το παράλογο
τον λόγο σου όρθωσε και για όπλο κράτα ένα πιάνο
πάνω του κάλπαζε σαν άλογο
και αν χρειαστείς πανό, φανό ή σανό
παίξε τη μελωδία σου και κάνε μου σινιάλο.

Κυνήγα το άχτι σου
με τρόπο δοτικό.
Μην κάνεις την πάπια
το φορτίο είναι κοινό.
Κόντρα στο κενό.
Χαμογέλα, είναι μεταδοτικό.

Ποιος είναι ο Θεός σου?
Ποιόν έχεις φυλαχτό?
Ποιόν κουβαλάς στις πλάτες σου?
Ποιόν θα έφτυνες στο λεπτό?

Ποιος είναι ο αφέντης σου?
Που γέρνει το σωστό?
Ποιος τρέχει για πάρτη σου?
Που να βρω ένα κελί χρωματιστό να μπω?

Όσο ρωτάω, τόσο παγώνεις
κι όσο δεν έχεις απαντήσεις
δεν έχεις τσαγανό.

Έχεις διαλέξει πάλι το εύκολο,
το ευρέως διαδεδομένο ανέμελο ανεύθυνο,
όχι το αυθεντικό ανέφικτο
γι αυτό δεν έχεις θέση στο δικό μου οίκτο.
Είναι αντίκτυπο
δεν είναι αντίποινο
μα ναι,
σκληρό κι επίπονο,
γι αυτό κι αληθινό.


Καραμελωμένο πικρό συνήθειο
κι αυτό είναι το επιμύθιο.

Κυριακάτικο - Πως να το πω

Αφήνεις τον εγωισμό σου να σε σκοτώσει
ακόμα και την τελευταία στιγμή
ενώ ξέρεις πως όλα έχουν χαθεί
ίσως γι αυτό.
Τα ψέμματα έχουν τελειώσει
πετάω στα σύννεφα με χίλια
νιώθω τη επερχόμενη πτώση
μια τόσο δα λεπτή κλωστή
Σε θέλω όταν δε σε έχω
σε διώχνω όταν σε έχω
για να μου ξαναλείψεις
χο χο χο!
Χωρισμένοι και οι δυο
μαζί κοιμόμαστε στο λεπτό
κι ας είναι ψιλοτάβανο
δε χωράει άλλο από μένα αφεντικό.

Στα γράφω τώρα γιατί δεν πρόλαβα η δεν είχα τα κότσια να στα πω απο κοντά, αφεντικο.

Γουστάρεις να το ζεις και λίγο διαφορετικό
δικό σου θέμα αυτό
για τα ένστικτα ελευθερίας σου δεν σε κατηγορώ
θα ήταν παλαβό
μα όχι και εμένα να χεις σκλάβο

Στα δόντια σου τρίζει το σ' αγαπώ
ξεχυλίζει απ' το αφρισμένο σου το στόμα σαν οργή
αφηνιασμένη στη ματιά δε σε χωράει η γη.

Σαν το διάολο δεν κάνεις ούτε βήμα πίσω
δεν υπάρχει αντίο να σου ζωγραφίσω
κράτα το για φιναλιστικό λάβαρο
να πω έτσι πως κατάφερα κι εγώ έστω κάτι μικρό να σου αφήσω.

Η κάμαρα στραμμένη πάνω μου
και η κάμερα σπασμένη παντού
πολλές κρυφές γωνίες ανεξιχνίαστες μένουν
που κι αν τις δεις την αντίληψη σου ίσως διευρύνουν
μα τα ξεχνάς όταν τον εγωισμό σου ευθέως χτυπούν κι επιμένουν
αυτόν που σα ντουβάρι έπεσε να σε πλακώσει
αυτόν που δεν κατάφερε κανείς ποτέ του να φιμώσει
να δαμασει
να λυτρωσει

Κι ο φασισμός από εκεί πηγάζει
για να επιβιώσει
το εγώ σου απαιτεί να εδραιωθεί
απ' τα μικρότερα τρέφεται
το αίμα βράζει κι ο λόφος καίγεται.

Οι υπόνομοι

Μες στη δίνη μιας πόλης που ξεθυμαίνει,

ενός κόσμου που βουλιάζει στους ξεχυλισμένους υπονόμους

των κατάστιχων σάπιων συνειδήσεων,

ανθρώπων φτηνών, θυσιασμένων  ενστίκτων και παρορμήσεων,

σε μια απέλπιδα προσπάθεια να δαμάσουν το χρόνο,

φορώντας κατά συνθήκη χαμόγελα, ποζάροντας φτιασιδωμένοι,

τόσο κενοί, τόσο ξένοι.

Τόσο μόνοι.

Με ένα τέμπο να τους οδηγεί χέρι χέρι στο θάνατο της θέλησης,

κοιτάζουν δεξιά κι αριστερά, μιμούνται και ησυχάζουν.

Κι οι υπόνομοι ξεχυλίζουν σκέψεις και ανάγκες.

Κι η οσμή τους πνίγει την ατμόσφαιρα του συνειδητού, σάπιο άρωμα,

ατόφια νεκρή επιθυμία.

Κι είναι τρελό που δεν τους σαλεύει -σε αναμονή της κρίσης μέσης ηλικίας.

Τρέφονται με άνοστα αστεία, μεθάνε με κενές φιλοφρονήσεις,

που προδίδονται από φθονερά βλέματα,

συναγωνίζονται και επιζούν, όσο δε ζουν.

Μολύνουν ο ένας τον άλλο με τους φόβους τους

και το τυλίγουν σε πακέτα «φιλικών συμβουλών»,

για να κρύψουν το μεγαλύτερο τους φόβο.

Το φόβο που γεννιέται απ΄το φθόνο, μην κάνει άλλος αυτό που φοβάσαι να κάνεις

και μετανιώσεις που δεν το τόλμησες.

Αυθυποβάλονται κι οι υπόνομοι γεμίζουν απωθημένα,

όσο φτιάχνουν αρώματα εκπληρωμένων στόχων και πρόσκαιρων ικανοποιήσεων,

για να κρύψουν τη βρώμα τους, όπως οι Γάλλοι φτιάχναν αρώματα

για να κρύψουν τα σκατά πίσω από  κουρτίνες.

Και κάθε βράδυ οι υπόνομοι πλημμυρίζουν και γεμίζουν τα θολά, αβέβαια

μάτια τους με λασπόνερα.

Το μόνο τρωτό σημείο σε μια πανοπλία επίπλαστης σιγουριάς.

Τα μάτια.

Προσφέρουν στο άτομο μια θεώρηση του κόσμου που κοιτάει

και σα φόρο δίνουν πίσω στον κόσμο μια θεώρηση του ατόμου.

Δεν ψεύδονται ποτέ.

Και σ’ αυτή την πόλη κραυγάζουν για ελευθερία.

Κι οι κραυγές πνίγονται καθώς θυσιάζουν την ελευθερία τους για να κλέψουν από

την ελευθερία του άλλου.

Ζητάνε δούλους και υποδουλώνονται σε φτιαχτές περσόνες που θα τους κερδίσουν.

Κι οι δούλοι, καθώς ο ζυγός της συνήθειας συμμαχεί με το φόβο του αγνώστου,
σκύβουν το κεφάλι και ακολουθούνε σε μια παράσταση

που όλοι γνωρίζουν τα κείμενα και το τέλος της.

Μα η έξοδος είναι πίσω απ’ τη σκηνή.

Και μοιάζει τρομακτική από τότε που φάγαμε την πρώτη μας σφαλιάρα

επειδή βάλαμε στο στόμα μας κάτι από το πάτωμα.

Μα μια στο τόσο, εκεί πίσω απ’ τη σκηνή,

το μόνο μέρος της πόλης που οι υπόνομοι ησυχάζουν,
από το πεζούλι της πόρτας,

στάζει κάποιο χαμόγελο.

Κι αυτό αρκεί.

Το Κυριακάτικο-Πως να το πω

Το να προσπαθείς να αλλάξεις τον κόσμο
αλλάζοντας τον με βάση τα δικά σου γούστα 
είναι τουλάχιστον εγωιστικό.

Καθόλου αλτρουιστικό.
Ίσως και φασιστικό.
όταν γίνεται με τρόπο επιβλητικό.

Κομματοπρέζακα ζητάνε φράγκα στα μετρό.
Πρέζα κι ο ψεύτικος θεός το ασφυκτικά υπαρκτό
Γαλήνιο αίσθημα ανατριχιαστικά επιθημητό-ΤΩΡΑ
Κόκα και πολιτισμός 
το θρησκευτικό όργιο λαίλαπα πριν και μετά το Χριστό
ο πολιτικος σε διαρκή οργασμό
γουστάρουμε κι ας βογκαμε 
βολή με λίγη ανοχή στο αυταρχικό
δεν ειν' κακό
πάρ' το αφού το βρήκες στο χαριστικό
πατέρας το χαμογελαστό κακό
παιδί τους το μοναχικό

Λάσπη ο έρωτας
σαν παιδική ανάμνηση σημείο διασκεδαστικό
μέσα βουτάς γιατί είσαι καθαρός
μια που στις βρέχει γιατί ήσουν καθαρός
μα δεν αντέχω μόνος μου
ούτε και καθαρός
ήμουν ξεκάθαρος

Την έχω δει
επειδή την έχω καμπόση
και με γουστάρουν σχεδόν όλοι πολύ
Μες την πόλη βαράω νυχτερινό καραούλι
Τρώω μαρούλι πες με και λούλη
Φοράω νυχτικό και βαράω νταούλι

Στα αλήθεια δεν υπάρχει μεγάλη μικρή
ο εκφοβισμός σαν υπνοτισμός
μας πνίγει αφού μας έδεσε
μας έχει καθηλώσει

Το φυσάω μπας και κρυώσει
Με το ζόρι μου φαίνεται πως θέλει να βγει
Υποτάσσομαι μπροστά στο σύμαν κάθε αυγή
Μου αρκεί
Κι ας αργεί
Κι όπου βγει.

Θεραπευτικό

Μια άδεια τσέπη και μια γεμάτη καρδιά
και κάπου ένας γέρος με μαχαίρι για επίθετο,
να τον καθησυχάζει "σκέψου και να γινόταν το αντίθετο".

Ένας άδειος δρόμος και ένα γεμάτο ποτήρι
και μια γιαγιά ξεχασμένη στο οδόστρωμα,
να του λέει "αν δεν καταλαβαίνεις τον άλλον, τουλάχιστον νιώσ' τον να".

Ένα άχρηστο μενταγιόν και ένας ήδη γεμάτος λαιμός
και ένα κορίτσι να το μαγνητίζει η βιτρίνα,
να τον ρωτά, "θέλω πιότερο της κούκλας τα ρούχα ή τη ρουτίνα;".

Ένα σκουριασμένο άροτρο κι ένα γεμάτο χωράφι
και κάτω ένα άλογο με λυγισμένα γόνατα και ηθικό,
του ψιθύρισε "μην τρέξεις περισσότερο από όσο ορίζει το μαστίγιο".

Ένα μπαταρισμένο πλοίο και μια γεμάτη θύελλα έρχεται
και ένας καπετάνιος που κατηγορείται για θύτης,
"δεν ξέρεις ποτέ πότε έρχεσαι, μα πρέπει να ξέρεις πότε να φύγεις".

Ένα αγριεμένο τσακάλι και ένα γεμάτο δόντι φιδιού
και ένας μπάτλερ να γεμίζει απ΄ αυτό το ποτήρι,
να τον προστάζει, "πιες το τώρα, όχι η κατάποση μα η αναμονή θα σε φθείρει".

Ένα άδειο καπέλο και ένα γεμάτο σακάκι
και ένας μάγος με στάχτη από πίπα στο πέτο,
"ο χρόνος θα σε φυλακίσει για να σε αποδεσμεύσει, συνήθισέ το".

Το δείπνο του τέλους

Το τέλος κάλεσε τα παιδιά της νιότης του.
Τα κάθισε στο τραπέζι, τα φύλεψε.
Και πρωτού η τελευταία μπουκιά της ζωής
ρουφήξει τη δύναμή τους, τους μίλησε.

"Εγώ σας έδωσα ζωή, διότι εγώ σας την αρπάζω.
Πώς θα ζήσεις αν δεν υπάρξεις;
Πώς θα υπάρξεις χωρίς την ανυπαρξία σου;
Πώς θα διακρίνεις τα χρώματα της ζωής, χωρίς το μαύρο φόντο της;
Πώς θα γευτείς, αν η γεύση βρίσκεται μόνιμα στης θηλές της γλώσσας σου;
Πώς θα αγαπήσεις, αν η αγάπη γίνει αέναη συνήθεια;
Πώς θα γεννήσεις, πώς θα μεταβιβαστείς εάν πρώτα δεν πάψεις;

Τέκνα μου, το τέλειο είναι τόκος σε τέλη, από τον  τελώνα του τέλους αφημένα στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Κάθε έργο τέχνης, κάθε απαράμιλλο άγαλμα, κάθε λαμπρό των ανθρώπων μνημείο ή τοπίο, κάθε αγέρωχος λαξεμένος από την αλμύρα βράχος, θα στερούταν της τωρινής όψης του εάν δεν είχε πρώτα φθαρεί και σχηματιστεί.
Η φθορά του χρόνου σμιλεύει την ομορφιά του κόσμου.

Κάθε Περικλής χωρίς τον επιτάφιο, κάθε Σωκράτης χωρίς την απολογία,
κάθε ένα χωρίς το μηδέν.
Κάθε γεια, χωρίς το αντίο, χάνει το χρώμα του.
Κάθε βιβλίο χωρίς τον επίλογο,
κάθε ανάσα χωρίς ανακούφιση
κάθε ματιά χωρίς πετάρισμα των βλεφάρων,
κάθε ένα χωρίς το μηδέν.
Κάθε αρχή ορίζεται απ' το τέλος της.


Μη με κατηγορείτε, λυπηθείτε με.
Μη με μισείτε, συμπονέστε με.
Μη με φοβάστε.
Μακάρι να με παίρνατε μαζί σας.
Είμαι δούλος της αρχής, εξαγορασμένος να μη χάνω ποτέ τίποτα.
Είμαι μόνος, χωρίς το χωρίς.
Δε βιώνω απώλεια, δεν καταπίνω τις λέξεις μου, τις φτύνω απλά.

Δεν αλλάζω και δε μεταβάλλομαι. Και η ζωή είναι κίνηση. Και την κίνηση την αντιλαμβάνεσαι μόνο στη μεταβολή της. Δεν αισθάνομαι.
Δεν αλλάζω και δε μεταβάλλομαι.
Είμαι η αδράνεια.
Είμαι η αφθαρσία που φέρνει τη φθορά.

Η αρχή με γέννησε άναρχα.
Εξουσιασμένος να σας εξουσιάζω.

Μα σας παρακαλώ, κάντε μου τούτο το δώρο και μη μου φέρνετε δώρα!
Μη μου φέρετε πεσκέσι χρυσό, συγκρατημένες σκέψεις, φοβισμένες ανάσες, ανεκπλήρωτα πάθη, απωθημένα, ανείπωτα λόγια.
Γδυθείτε πριν έρθετε σε μένα.
Αδειάστε από κάθε συλλαβή της ύπαρξής σας.
Μουγκοί δίχως διάθεση για λέξεις.
Τυφλοί δίχως διάθεση για όψεις.
Κουφοί δίχως διάθεση για γνώσεις.
Και ανάθεμα μην κουβαλάτε σπιθαμή αγάπης.
Είμαι η κενότητα και σας κενούς σας δέχομαι.
Είμαι η κενότητα και σας κενούς σας φτιάχνω."


Τους κοίταξε έναν έναν,
"Και μάθε να κολυμπάς τη ζωή σου. Μάθε να παίζεις με τα κύματα, να επιζείς στις θύελλες, να επιζητάς την αλμύρα στα ματοτσίνορά σου, να ταξιδεύεις με το κύμα, να χορεύεις με τα χελιδονόψαρα, να ξαπλώνεις ανάσκελα επιπλέοντας με τους γλάρους.
Να ερωτεύεσαι όποτε η γοργόνα σε ρωτά "Ζει ο αδερφός μου, ο Αλέξανδρος;", να γεμίζεις με αδρεναλίνη όποτε βλέπεις φτερό να σε κυκλώνει και με ανακούφιση κάθε φορά, αφού θυμηθείς πως το φτερό πήρε το σχήμα που του έδωσες.
Και κράτα μια ανάσα γιατί οδηγείσαι να διαβείς τον Αχέροντα.
Τι είναι ο Αχέρωντας, αν όχι η στιγμή συνειδητοποίησης λίγο πριν σβήσεις;
Να προσέχεις να χεις ανοιχτά μάτια όσο τον διαπερνάς, ο βυθός του θα ναι εικόνες από τη ζήση σου. Μην ντραπείς. Ποτέ σου μην ντραπείς!


Πάνω στο σημείο ισορροπίας του εκκρεμούς του Φουκώ και του πινέλου του Basil Hallward
βρίσκομαι.
Ο χώρος με το χρόνο σε μένα σμίγουν.
Το μόνο σταθερό σημείο.
Το μόνο σταθερό και αληθινό.
Το μοναδικό που σίγουρα έχετε κι ας μην το έχετε.
Είμαι.


Είμαι το νωχελικό "τίποτα", σ' ένα ερωτηματικό "τι έχεις;"
Είμαι η κυριολεξία της μεταφοράς του τίποτα.
Είμαι το πουθενά, είμαι ό,τι ακυρώνει το ποτέ και το πάντα.
Είμαι το άπιαστο. Είμαι τόσο πεζός..
Είμαι το "μη είναι". "


Ξάφνου δυο κραυγές έπνιξαν την ατμόσφαιρα.
'Ενα βαθύ μοιρολόι μιας γυναίκας
κι ένα ουρλιαχτό μια ετοιμόγεννης μάνας.
Ένας επιθανάτιος ρόγχος κι ένα γεννήσιο κλάμα.
Και οι δυο ήχοι λάδι στη φαγωμένη απ' τη σκουριά τραμπάλα της ισορροπίας.


Και οι δυο ήχοι ανάσα ζωής.
Και η ζωή τότε ξεφύσησε. Και τα πιάτα άδειασαν.
Ώρα όλοι να πλύνουν τις ψυχές τους.
Οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους.
Κι ανάμεσά τους, το δείπνο του τέλους.

Οικογενειακό

Είναι , θαρρώ , αστείο
πώς υποταχθήκαμε στην Αφέντρα Θλίψη
χωρίς πολλά πολλά, δεν παζαρέψαμε, ίσως και να τ' αποζητούσαμε·
προσκυνήσαμε, με ενα απλό χαϊδεμα στην πλάτη.

Μιαν ζωή γυρεύαμε την αποδοκιμασία της μητέρας
να μας απαλλάξει απο τα "πρέπει" του κόσμου αυτού
μα εκείνη πάντα γύρναγε με πιο γλυκό χαμόγελο
και αντί για λευτεριά, μας χάριζε εξορία και φυλακή.

Και να τώρα εδώ, ξορκίζουμε τον διάβολο
με ταμπακιέρες γεμάτες ως απάνου,
μορφασμούς που παραπέμπουν σε χαμόγελα
και μάτια που ουρλιάζουν το αυτονόητο.
Χαμπλά τους κρέμονται πρησμένα μισοφέγγαρα, ντροπιαστικό έπαθλο
απ' τις αυγές που θρηνίσαμε μόνοι, για την αλύτρωτη ψυχή μας...

Ω καλοί μου σύντροφοι, ακούστε τον δικό μου πόνο!
Το κορμί μου λαχταρά Θεία εκτόνωση, ποθεί να μεταλάβει απο άλλο σώμα.
Μα σαν πείσω και απόψε το εγώ μου, πως στις ηδονές δικαίωμα δεν έχω
κρύψτε αυτά τα λόγια , και κάντε πως δεν τα κουβεντιάσαμε
ήταν ακόμα ένα κρουστικό αίσθημα της απελπισμένης φύσης μου.

Τέλος η ΧΑ και τώρα τι θα κάνει το antifa κίνημα???

Το παρακάτω κείμενο είναι η προσωπική μου γνώμη και ανάλυση ενός μεγάλου θέματος. Ελπίζω να υπάρξουν απαντήσεις και γιατί όχι να συμβεί ένας διάλογος και αν αυτός ο διάλογος δεν συμβεί σε αυτό το blog, ελπίζω να συμβεί σε real life!

Το κείμενο αυτό επίσης άρχισα να το γράφω την ίδια μέρα που έμαθα πως έπιασαν τα κεφάλια της ΧΑ. Τώρα πια δεν ξέρω ποιος είναι "προφυλακιστέος" και ποιος ελεύθερος και ωραίος!

Η κυβέρνηση Σαμαρά με την βοήθεια της Ελληνικής Αστυνομίας έπιασε τους εγκέφαλους της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή. Γιατί όμως τώρα? Είχε όντως ξεφύγει το μακρύ χέρι του καπιταλισμού? Θέλει ο Σαμαράς να ξανακερδίσει την έγνοια και την καρδιά του Ελληνικού λαού?

The Selecter - Too Much Pressure (1980)

Οι Selecters είναι ενα συγκρότημα που γεννήθηκε στην Αγγλία στα τέλη του 70'(79' για την ακρίβεια).

Η μουσική τους κατηγορία υπάγεται στο λεγόμενο Two Tone στυλ,

Το 2Tone δημιουργήθηκε στην Αγγλία την ίδια δεκαετία και είχε ως ρίζες το σκα, punk, reggae, rocksteady, new wave.

Μουσικές ρίζες που από μόνες του προσδιορίζουν το νεανικό και ατίθασο μουσικό χαρακτήρα.
Σε συνδυασμό με την αυτοεκφραστική-εσωτερικής αναζήτησης- κοινωνικά και πολιτικά στοχευμένη στιχουργική επίδραση, μας δίνουν ένα ξεχωριστό album με όνομα “Too Much Pressure”(Ασφυκτική Πίεση). Το πρώτο τους και δημοφιλέστερο album...περίεργο φαινόμενο.

Με 13 κομμάτια των 2,5-3 λεπτών έκαστο έχεις 40 λεπτά ευχάριστης και αναζωογόννητικης μουσικής. Ενδείκνυται για πρωινά ξυπνήματα, background σε δουλειές του σπιτιού.
Ενα δροσερό ανακουφιστικό καλοκαιρινό ντουσάκι, πως το λένε?!?!?!!! :P

Επίσης η ονομασία -Selecter- χρησιμοποιείτε σαν παραπλήσιος όρος του Disc Jockey(DJ) που χρησιμοποιούταν στη Τζαμαϊκανή διάλεκτο.

Στο ίδιο μοτίβο ανήκουν και μπάντες όπως οι Beat, The Specials, Bad Manners και Bodysnatchers. Μπάντες και είδη που θα αναλυθούν εκτενέστερα σε μετέπειτα ποστ.

========================================================================                                                               ||  ||                            ||  ||

                                                            ||  ||                            ||  ||
                                                           \\  //                           \\  //

                                                            \\//                             \\//

The Selecter - Too Much Pressure [YOUTUBE]

!!ΚΑΤΕΒΑΣΕ ΕΔΩ!!

    Το 1977 ο Neol Davies και ο John Bradbury (που αργότερα έγινε μέλος των The Specials) με τρομπόνι τον Barry Jones, κατέγραψε ένα κομμάτι σε μια ηχογράφηση το 1977-78 που οδήγησε στο "Kingston Affair". Η μπάντα στη συνέχεια ονομάστηκε «The Selecter". Ντεμπούτο single τους, που ονομάζεται επίσης «The Selecter», ήταν το b-side του hit single του Special AKA,  "Gangsters" που ήταν η πρώτη ηχογράφηση-single υπό την υφή του 2Tone ρεύματος. Είχε κυκλοφορήσει τον Μάρτιο του 1979 φθάνοντας το #6 στα charts του Ηνωμένου Βασιλείου...

Ποτέ δεν χύνω παρέα με φασίστες και μπάτσους

Το θέμα δεν είναι αισθητικό. Και οι δύο έχουν παραδείγματα ατόμων που θα ικανοποιούσαν κάθε γούστο του γκέι σήμερα. Από bear ζουζούνια μέχρι αρρενωπούς σφήκτιδες που καίγονται στα gym.

Το θέμα είναι ιδεολογικό. Πως γίνεται να γουστάρεις άτομα που θα σε κυνηγήσουν ,μπορεί και να σε σκοτώσουν,  για αυτό που είσαι. Άτομα τα οποία θεωρούν την ομοφυλοφιλία, την πουστιά λαικιστή, αρρώστια και τις αδελφές σκουπίδια, γιατί δεν μπορούν να πολλαπλασιάσουν τον Ελληνισμό.

Στη Ρωσία του 2013, ένας νεαρός βασανίστηκε μέχρι θανάτου γιατί ήταν γκέι. Στην Ουγκάντα και το Qatar μας φυλακίζουν, στο Ιράν μας εκτελούν.
Λοιπόν, αν μου ξαναμιλήσεις για τα μούσια του Λαγού και τα μπράτσα του Κασιδιάρη, τότε το μουνί μου θα πιείς κουκλίτσα μου.

Χανιώτης Συρτός

enjoy my story
Η παρακάτω ιστορία δεν είναι προϊόν μυθοπλασίας και δεν περιέχει καμιά ακατάλληλη λέξη.


Αυτές τις μέρες επέλεξα να τις περάσω κάπως όμορφα και ήρεμα στη πόλη της Σητείας.
Την σημερινή γιορτινή μέρα επέλεξα να την περάσω σε ένα γειτονικό χωριό, όπου έχει στηθεί γλέντι με γνωστά ονόματα της εγχώριας μουσικής σκηνής.

no-title

Στην τουαλέτα με κόμικ περιοδικό στο χέρι.
δίχως μπλούζα και ο ιδρώτας να ρέει.
άτιμη ζέστη άτιμη αιμορροΐδα άτιμη ζωή κτλ κτλ
κάποιος μπήκε στη διπλανή τουαλέτα...

Peta-meno

analogiko paralogio
katastrefoume ti gi kai tin udrogeio
katastrofiko analogio
katarriptoume to nomothetiko varometro

to aprosdokito kai to empolemo
einai i lusi sto sustimiko algorithmo
perithorio- to zo sto egxorio emporio
feugo petao kai ksaxnao kathe orio

parakratiko k epimorfotiko
kathe entheto pou flegetai purimaxo san vorio
anatreptiko kai alloprosalo
ethistikos ethnikismos to sanatorio

einai i fumosi san tin iosi
nosos metadotiki san fumatiosi
kataxristiki kai upervoliki
i voli mas idoni kai eksathliosi

agxolutiki kathe fulaki
den uparxei fovos pia gia katadioksi
theoritika kathe praktiki
einai tropos gia prosopiki epiviosi
omos praktika mia upothesi
einai logos fantasias kai apodrasi

Τα zombie δεν έρχονται...Είναι ήδη κοντά μας!

Τα zombie είναι ήδη εδώ!
Κάθονται καιρό τώρα στους καναπέδες.
Κάθονται καιρό τώρα σε καρέκλες γραφείου.
Πίσω από οθόνες
Είναι αυτοί που στα μπάχαλα, όταν ο μπάτσοι μαζεύουν πιτσιρικάδες, όταν οι γιαγιάδες τρώνε δακρυγόνα, απλά στέκουν και κοιτούν. Λες και βλέπουν ειδήσεις των 8, λες και δεν συμβαίνει κάτι μπροστά τους.
Τι περιμένουν?
Το γκλομπ στο κεφάλι?, το μαχαίρι στη πλάτη?, το όπλο στο στόμα?
Είναι αυτοί που καιρό τώρα βλέπουν με απάθεια ανθρώπους να ψάχνουν τροφή στα σκουπίδια και σοκάρονται με τα γκολ του ΠΑΟΚ.
Τα zombie είναι παντού. Κοίταξε καθαρά, ήρεμα και δες. Μπορεί να υπάρχει ένα δίπλα σου.
Αν τους αφήσεις στο κόσμο που ζουν, θα σε φάνε...

Xunw - Χύνω

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε κάμποσο καιρό μετά το περιστατικό αυτό. Είναι γραμμένο στα greeklish, αλλά πιστεύω είναι ευανάγνωστο. Επίσης το παρακάτω κείμενο περιέχει λέξεις όπως πέος, χύνω, μπύρα, ναρκωτικά και πούστης.