Peta-meno

analogiko paralogio
katastrefoume ti gi kai tin udrogeio
katastrofiko analogio
katarriptoume to nomothetiko varometro

to aprosdokito kai to empolemo
einai i lusi sto sustimiko algorithmo
perithorio- to zo sto egxorio emporio
feugo petao kai ksaxnao kathe orio

parakratiko k epimorfotiko
kathe entheto pou flegetai purimaxo san vorio
anatreptiko kai alloprosalo
ethistikos ethnikismos to sanatorio

einai i fumosi san tin iosi
nosos metadotiki san fumatiosi
kataxristiki kai upervoliki
i voli mas idoni kai eksathliosi

agxolutiki kathe fulaki
den uparxei fovos pia gia katadioksi
theoritika kathe praktiki
einai tropos gia prosopiki epiviosi
omos praktika mia upothesi
einai logos fantasias kai apodrasi

Τα zombie δεν έρχονται...Είναι ήδη κοντά μας!

Τα zombie είναι ήδη εδώ!
Κάθονται καιρό τώρα στους καναπέδες.
Κάθονται καιρό τώρα σε καρέκλες γραφείου.
Πίσω από οθόνες
Είναι αυτοί που στα μπάχαλα, όταν ο μπάτσοι μαζεύουν πιτσιρικάδες, όταν οι γιαγιάδες τρώνε δακρυγόνα, απλά στέκουν και κοιτούν. Λες και βλέπουν ειδήσεις των 8, λες και δεν συμβαίνει κάτι μπροστά τους.
Τι περιμένουν?
Το γκλομπ στο κεφάλι?, το μαχαίρι στη πλάτη?, το όπλο στο στόμα?
Είναι αυτοί που καιρό τώρα βλέπουν με απάθεια ανθρώπους να ψάχνουν τροφή στα σκουπίδια και σοκάρονται με τα γκολ του ΠΑΟΚ.
Τα zombie είναι παντού. Κοίταξε καθαρά, ήρεμα και δες. Μπορεί να υπάρχει ένα δίπλα σου.
Αν τους αφήσεις στο κόσμο που ζουν, θα σε φάνε...

Xunw - Χύνω

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε κάμποσο καιρό μετά το περιστατικό αυτό. Είναι γραμμένο στα greeklish, αλλά πιστεύω είναι ευανάγνωστο. Επίσης το παρακάτω κείμενο περιέχει λέξεις όπως πέος, χύνω, μπύρα, ναρκωτικά και πούστης.

Σκέψεις μετά απο μια έξοδο...... Mοναξιά ή θάνατος?

'Oσο μεγαλώνω παραξενεύω! Αποκόβομαι, νιώθω πιο μόνος! Απελπιστικά μόνος! Τόσο πολύ μόνος που μου έρχεται να βρώ τον πρώτο γκρεμό και να φουντάρω! Εχω σιχαθεί το ανθρώπινο είδος.... Επιφάνεια, επιφάνεια, επιφάνεια, επιφάνεια! Ξέρεις τι είναι να βρίσκεσαι ανάμεσα σε εκατοντάδες άτομα και να μην έχεις να πείς κουβέντα! Είσαι όμορφος, ανοιχτομαλάκας, πετάς ηλίθιες ατάκες, είσαι η ψυχή των ηλιθίων ή πιο σωστά βασιλιάς τους, είσαι και λίγο κολοπαιδαράκος... φσιττττττττττ γκόμενες μπλα μπλα μπλα. Πάμε γυμναστήριο? Τι κινητό είναι αυτό? Ποποπο φιλαράκι θέλεις να πιείς απο το φλασκί μου που ειναι σούπερ και σκατάουα. Άντε και γαμήσου ρε λιγδιάρη! Γαμώ το σπιτάκι σου μαλάκα του κερατά! Βάλτο στον κώλο σου. Παλιοκακομαθημένο πλουσιόπαιδο!

    Ελπίζω τα πράγματα να αλλάξουν κάποια μέρα! Είμαι κλειστός σαν στρείδι! Την βρίσκω με το να κάθομαι ώρες ατελείωτες μπρός σε μια ηλίθια οθόνη ενός υπολογιστή ΜΟΝΟΣ, διαβάζω κάνα βιβλίο, γράφω και πληρώ  πολλά κριτήρια ενός νεοκουλτουριάρη! Έχω εμπεδώσει πως γαμιούνται τα ζώα, πως αναπαραγάγεται ο αυστραλοπίθηκος, αλλά τι στο διάολο! Πσιτ πσιτ πσιτ! Ξέρεις τι έκανε η Μαρία? Πηδήχθηκε με έναν μαύρο! Δεν είναι πουτάνα? Αν σου καθόταν ρε ξεδοντιάρη θα ήταν πουτάνα η θα μας μαστίγωνες με το μακρύ σου πουτσοκέφαλο αν μιλάγαμε προσβλητικά γι’ αυτήν? Σάλτα και γαμήσου! Πόσο θα ήθελες να ήσουν ο μαύρος παλιόπουστα! Πσιτ πσιτ! Τι κάνει αυτός εκεί ρε? Απέκτησε ζωή μαλάκα μικροαστέ! Πάψε να σχολιάζεις οτιδήποτε δίποδο κινείται και σου μοιάζει! Σάλτα και πηδήξου!

     'H μαλακία δεν ειναι προνόμιο των φτωχών! Αντιθέτως οι φελλοί επιπλέουν και σε δημόσιες θέσεις ‘κύρους’ . Άνοιξε ένα κανάλι και θα το διαπιστώσεις. Ανέβηκε με την αξία του! Έχεις ποτέ συναναστραφεί με μαλάκες κύρους? Μιλάμε για κύρος! Η μαλακία σε ανώτερο επίπεδο υψηλής αισθητικής και ακριβοπληρωμένη! I phone, burberry και αρχίδια καλαβρέζικα! Μην ανοίξει το στόμα της όμως! Όχι μην το κάνεις! Είσαι και ωραία γκόμενα πανάθεμά σε! Καταστράφηκε ο μύθος! Μαλάκω με λοφίο! Ουφφφφφφφφφφφφ!

     Θέλω μια άσχημη με ένα δράμι γαμομυαλό! Που στο διάολο τις κρύβετε? Φαντάζομαι πολύ καλά! Τεράτω για να δούμε! Μπάζο στο μυαλό τελικά! ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ!!!!!!!!!! Μην κοιτάς πολύ τηλεόραση αγάπη μου! To twilight είναι η αγαπημένη μου ταινία! Ο Robert δεν είναι Θεός? Πές μου αντέχεις ακόμα? Και αυτά είναι λίγα από τα πολλά! Παίρνεις ένα μονόκανο και αρχίζεις και θερίζεις! Κατσαρίδες παναθεμά τους! Νιώθω οτι πρωταγωνιστώ στο resident evil! Ο μαλάκας θα ξανασηκωθεί και θα ορμήξει καταπάνω σου!

     Βρίζω πολύ ε? Η αισθητική σου δεν το αντέχει! Άντε και γαμήσου ρε μαλάκα χριστιανοταλιμπάν! Θα βάλω την πλερέζα μου! Χιλιάδες ζόμπι υπνωτισμένα σε κοιτούν στα μάτια! Κόκκινα μάτια, ακριβά ρούχα, βρώμικα χέρια, αιμοδιψή, γεμάτα φιλοδοξία, ιδιώτες..... Κοίτα πως μας κοιτούν! Ό τρελός του χωριού! Με έστησε στο ραντεβού! Δεν είμαι και πολύ γκόμενα με το κόκκινο ταγιέρ τις φούξια γόβες, και το κόκκινο στρίνγκ? Ουφφφφφφφφφφφφφφ τι να της απαντήσεις για να κατευνάσεις την ανασφάλεια της? Ναί μωρό μου είσαι τέλεια! Ουφφφφφφφφφφφφφ! Δεν αντέχω άλλο! Μου την έπεσε! Ας το παίξω λίγο δύσκολη!

    Δεν θα μάθουν ποτέ τι σημαίνει ζωή..... Βαριέμαι να γράψω αλλο! Μάλλον θα πεθάνω μόνος. Καληνύχτα!

μπορντό

Γιατί απεχθάνομαι τη σοβαροφάνεια μου και ό,τι λέω δεν το πιστεύω,
μέχρι να με κράξουν και να δώσουν βαρύτητα σε αυτά που εν τέλει θα πιστεψω.   

Ξύπνησα μέσα στο δωμάτιο.

Ήταν ένα μικρό δωμάτιο 12 τετραγωνικών μέτρων και κάθε φορά που ανέπνεες νόμιζες οτι μία ανάσα σου φτάνει να ξοδέψει κάθε υποψία οξυγόνου στο χώρο, τόσο, που πίστευες οτι μια δεύτερη προσπάθεια αναπνοής θα’ ταν απλά μία σπάταλη προσπάθεια χωρίς αντίκρισμα. Τόσο μικρό ήταν το δωμάτιο.

Αλλά δεν μ’ ένοιαζε.

Κανέναν δεν ένοιαζε.

Ένα κρεβάτι, ένα γραφείο, μια βιβλιοθήκη και ένας νιπτήρας.

Μικρό αλλά δωμάτιο.

όχι δωμάτιο αλλα μικρό.

Μικρό αλλά δωμάτιο, επαναλαμβάνω.

Τουαλέτα δεν είχε, τουλάχιστον εσωτερικά.

 Ήταν εξωτερική και ευτυχώς όχι κοινόχρηστη. Ήταν έντεκα βήματα μακριά απο την πόρτα του δωματίου.

Αλήθεια, τα’ χω μετρήσει.

Το ντούς, ξεχωριστό απο την τουαλέτα, τόσα και άλλα τόσα βήματα – αλλά μήν με ρωτήσεις πόσα ακριβώς γιατί δεν έχω βαρεθεί τόσο ωστε να τα μετρήσω και αυτά.

Όχι οτι βαριέμαι γενικότερα, αλλά καμιά φορά μετερμηνεύουμε υποσυνείδητα την μελαγχολία σε βαρεμάρα, ή το αντίστροφο, και το υποσυνείδητο μας έχει δίκιο διότι στην πράξη αν δεν βαριέσαι δεν μελάγχολείς.

Αν δεν βαριέσαι δεν πλημμυρίζεσαι απο συναισθήματα. Τα παράγεις και τα δημιουργείς. Τα μπολιάζεις μέσα σου ωστε ν’ αναδυθούν την στιγμή που θα βαρεθείς.

Γι’ αυτό πολλοί πλούσιοι φαίνεται να μην έχουν συναισθήματα.

 Όχι γιατί είναι αναίσθητοι,

αλλά γιατί δεν βαριούνται.

Και αν δεν είσαι πλούσιος υλικά αλλά πνευματικά τότε δημιουργείς. Όχι για να ξεσπάσεις.

Για να μην βαρεθείς.

Δημιουργείς για να μην βαρεθείς.

Μελαχγολείς δημιουργώντας.

Την επόμενη φορά λοιπόν που δεν θα έχω όρεξη να ψευτοδημιουργήσω, θα θυμηθώ να πάω να μετρήσω τα βήματα που χωρίζουν το δωμάτιο απο το ντους.

Έχω βέβαια μόλις δύο ευκαιρίες να το κάνω αυτό μεσα στην εβδομάδα, δεδομένου το οτι κάνω μπάνιο μία στις τρεις μέρες τώρα που χειμώνιασε.

Άλήθεια πόσο ‘σχετικά’ νορμάλ ακούγεται το οτι κάνω μπάνιο μία στις τρεις μέρες;

Φαντάσου όμως πόσο λίγο ακούγεται το δυο φορές την εβδομάδα, και ας είναι το ίδιο.

Δηλαδή για να το συνειδητοποιήσω, αν σε κάποιον πω οτι κάνω μπάνιο μία φορά στις τρεις μέρες θα το παρεξηγήσει λιγότερο απο κάποιον που θα του πω δυο φορές την εβδομάδα.

Πόσο υπέροχα γελοία μανιπουλαρισμένος είναι αυτός ο κόσμος.;

Ένα κόμμα ή μια τελεία και του αλλάζει η ζωή.

Ένα θαυμαστικό και τον εξαπατάς.

Πυθία.

Πολεμήσεις ου χάσεις.

Και βάλε το κόμμα οπου θες.

Τι σημαίνει πουστιά?

http://poustia.tumblr.com

Ιncendies - Mέσα Από Τις Φλόγες

  Το άνοιγμα της διαθήκης της Νάουαλ (Λούμπνα Αζαμπάλ) είναι πραγματικότητα με το περιεχόμενό της να έρχεται για να ταράξει αλλά και να φωτίσει τις ζωές των διδύμων παιδιών της Ζαν (Μελίσσα Ντεσορμώ- Πουλέν), Σιμόν (Μαξίμ Γκοντέτ). Η ιδιαιτερότητα της διαθήκης είναι πως η Ναούαλ παρουσιάζει στα παιδιά της την αληθινή της ταυτότητα, όπως και το γεγονός ότι κάπου ζει ο πατέρας και ο αδελφός τους που μέχρι τότε αγνοούσαν την ύπαρξή τους. Η Ζαν ξεκινάει το ταξίδι της στη Μέση Ανατολή για τη λύση όλων των αινιγμάτων. Από την άλλη πλευρά ο Σιμόν αρνείται να συνεχίσει να ''βασανίζεται'' από τον περίπλοκο χαρακτήρα της μητέρας του και μένει πίσω. Η αγάπη που τρέφει για το πρόσωπο της αδελφής του θα τον οδηγήσουν στο πλάι της. Τα δίδυμα, μαζί με τη βοήθεια του συμβολαιογράφου αλλά και οικογενειακού φίλου Λέμπελ (Ρεμί Ζιράρντ), θα βρεθούν αντιμέτωποι με τα χαλάσματα και τα κενά που αφήνει ο πόλεμος. Μέσα απ' αυτή την αναζήτηση θα έρθουν στην επιφάνεια εικόνες και αναμνήσεις φρίκης, καταστάσεις ακόρεστου μίσους και φυγής. Σταδιακά σκιαγραφείται το προφίλ μιας γυναίκας που σημαδεύτηκε από τις φλόγες του πολέμου, κάνοντας την σκληρή και γενναία πολεμίστρια.

Κατέβασέ την εδώ

Σκηνοθεσία: Denis Villeneuve
Σενάριο: Denis Villeneuve, Wajdi Mouawad
Πρωταγωνιστούν: Lubna Azabal, Mélissa Désormeaux-Poulin, Maxim Gaudette, Rémy Girard.
Παραγωγή: 2010
Διάρκεια: 130’

Βιολογικοί σκληροί δίσκοι - Αποθήκευση Data σε DNA!

Μόλις πρόσφατα μάθαμε για το κατόρθωμα ερευνητών του Stanford University να αποθηκεύσουν ψηφιακή πληροφορία στο DNA ζωντανών οργανισμών και τώρα η απάντηση έρχεται από ομάδα ερευνητών του Harvard, οι οποίοι δίνουν πρακτικό νόημα στον “σκληρό δίσκο από DNA” με την κωδικοποίηση ενός βιβλίου 53.000 λέξεων, 11 εικόνων JPEG και ενός προγράμματος JavaScript σε ακολουθία DNA!

H αποθήκευση-κωδικοποίηση της πληροφορίας σε ακολουθίες DNA γίνεται με ένα αντίστοιχο δυαδικό σύστημα, όπου οι δομικοί λίθοι του DNA (οι αζωτούχες βάσεις A, C, Τ, G) έχουν τιμές 0 (A – C) και 1 (T – G), ενώ η ιδέα για τη χρήση του DNA ως αποθηκευτικό μέσο βασίζεται σε μια πολύ απλή αρχή:

Από τη στιγμή που το DNA διατηρεί αποθηκευμένη γενετική πληροφορία για χιλιάδες χρόνια και μάλιστα για εξαιρετικά πολύπλοκα “μηχανήματα” (π.χ. τα όργανα του ανθρώπινου σώματος), τότε μπορεί να χρησιμοποιηθεί έτσι ώστε να αποθηκεύσει πολύ πιο ταπεινές πληροφορίες (π.χ. έγγραφα, εικόνες, videos κλπ.)...

The Assemble Head In Sunburst Sound

The Assemble Head In Sunburst Sound-When Sweet Sleep Returned

Χωρίς πολλά πολλά ένας από τους αγαπημένους μου δίσκους. 40 λεπτά που λειτουργούν σαν χρονομηχανή για την επιστροφή μας στα ψυχεδελικά μονοπάτια του San Francisco και την αναβίωση καλλιτεχνών όπως οι τεράστιοι Grateful Dead, οι Jefferson Airplane και οι Quicksilver Messenger Service και όλα αυτά δοσμένα μέσα από μια καινούργια οπτική, κατάλληλα φιλτραρισμένη και επηρεασμένη από την σύγχρονη μουσική αισθητική. Προσωπικά μετά από άπειρα repeat ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω τι κάνει αυτό το δίσκο τόσο ξεχωριστό γιαυτό θα αφήσω οποιαδήποτε παραπάνω προσπάθεια να τον εξηγήσω.

Η σύγχρονη ψυχεδέλεια σε όλο της το μεγαλείο

The Assemble Head In Sunburst Sound in Last.fm

The Assemble Head in Sunburst Sound in Myspace
The Asseble Head in Sunburst Sound  in Wikipedia

review of album:When Sweet Sleep Returned

torrent: http://thepiratebay.se/torrent/6959684

Athens Zoo II

    Σε οποιαδήποτε χρονική περίοδο κι αν στρέψουμε το βλέμμα μας η εικόνα είναι και θα παραμένει ίδια.
    Δύο τάσεις. Δύο τάσεις ακραίες, διαφορετικές, ασύνδετες και εξαιρετικά αντιθετικές μεταξύ τους. Ποτέ δεν θα δεις ένα φυσικό ή κοινωνικό φαινόμενο, μία έννοια, μία ''τάση'' ή μια ιδέα να αιωρείται έτσι απλά μόνη της στον αέρα χωρίς να υπάρχει ή έστω να έχει προυπάρξει και το αντίθετό της. Διότι έτσι και μόνον έτσι, μέσα απο αυτή τη σύγκρουση, διατηρούνται ισσοροπίες οι οποίες είναι υπεύθυνες  για την ομαλή λειτουργία του πλανήτη τόσο σε φυσικό, όσο και σε κοινωνικό πλαίσιο (αρμονία).
    Ένα απο τα πιο γνωστά ρητά του παρεξηγημένου φιλόσοφου Ηράκλειτου ήταν η φράση ''πόλεμος πατήρ πάντων''.  Η συγκεκριμένη φράση προφανώς ευνόησε τα περιορισμένα σε ικανότητα μιλιταριστικά μυαλά πολεμοχαρών ανθρώπων να δικαιολογήσουν την οποιαδήποτε εξέλιξη μέσα απο εγκλήματα που τελέστηκαν σε βάρος αδύναμων και ''απολίτιστων'' λαών, εξετάζοντας βέβαια το ρητό επιφανιακά και βγάζοντας το συμπέρασμα οτι πόλεμος  είναι  2 στρατιές, 2 πολεμικές βάσεις, 300 σπαθιά και πατριωτικό αίσθημα.
    Τα συγκεκριμένα ''μυαλά'' αψηφούν βέβαια το δεδομένο οτι 500 περίπου χρόνια προ χριστού ήταν αναγκαίο για την ανθρωπότητα να ερευνήσει και να μελετήσει, προσεγγίζοντας όσο το δυνατόν καλύτερα μπορούσε εκείνη την εποχή, την επιστήμη της κοσμολογίας. Όχι δηλαδή το πως δημιουργήθηκε το σύμπαν, αλλα το πως εξασφαλίζεται η αρμονία και η ισσοροπία που το διατηρεί.
Έτσι λοιπόν, πόλεμος κατα τον Ηράκλειτο είναι για παράδειγμα οτι ''Τα ψυχρά θερμαίνονται και τα θερμά ψύχονται'' και μέσα απο αυτόν τον ''πόλεμο'' η θερμοκρασία του πλανήτη διατηρείται σε πλαίσια τα οποία μας επιτρέπουν να ζούμε ομαλά ως προς την φυσική και σωματική μας υπόσταση. Αυτά έτσι για την ιστορία. 
    Δυόμιση χιλιάδες χρόνια μετά βέβαια, είναι δεδομένο...

Ηλίας Πετρόπουλος

Γεια σας και χαρά σας... Είμαι ο Ψαράς στο Βουνό ,είμαι Αιγόκερος με ωροσκόπο Δίδυμο και αυτή είναι η 1η μου ανάρτηση και αφορά τον μεγάλο Ηλία Πετρόπουλο....
Γιατί Ηλία Πετρόπουλο; Γιατί σαν λαογράφος έκανε εξαίρετη δουλειά και το προτείνω σε όποιον αρέσει ο πεζός και μηδενιστικός λόγος...
Ακολουθούν πληροφορίες απο το ίντερνετ καθώς και προσωπική γνώμη...
Λίγα λόγια για τον Πετρόπουλο

Ο Ηλίας Πετρόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1928, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και τουρκολογία στο Παρίσι όπου και εγκαταστάθηκε το 1975.
Ο Πετρόπουλος ήταν ο πρώτος λαογράφος στην Ελλάδα που ασχολήθηκε με το "περιθώριο" και κατέγραψε πρόσωπα και πράγματα περιφρονημένα από την επίσημη ιστορία της χώρας του. Έζησε από κοντά ρεμπέτες, αλήτες, μάγκες, πόρνες και ομοφυλόφιλους, φυλακισμένους, συμμορίτες και καταδιωκόμενους, που έγιναν οι 'ήρωες' των βιβλίων του.
Ο Ηλίας Πετρόπουλος έγινε γνωστός στο πλατύ κοινό με το βιβλίο του Το εγχειρίδιο του καλού κλέφτη που εκδόθηκε στην Αθήνα το 1979 από τον εκδοτικό οίκο Νεφέλη ενώ αναμφισβήτητη είναι και η αξία της πρώτης ρεμπετολογικής μελέτης στην Ελλάδα που ακόμα και σήμερα αποτελεί σημείο αναφοράς για τη μελέτη του ρεμπέτικου-τροπου ζωης του περιθωρίου-, τα Ρεμπέτικα τραγούδια (Αθήνα 1968), τα οποία εκδόθηκαν πολλάκις έκτοτε, με αρκετές προσθήκες και βελτιώσεις.
Ο Πετρόπουλος λογοκρίθηκε και καταδικάστηκε τέσσερις φορές από τα ελληνικά δικαστήρια για τον αναρχικό, μηδενιστικό χαρακτήρα των γραπτών του. Για το βιβλίο του Τα ρεμπέτικα τραγούδια, που δεν έφερε σφραγίδα λογοκρισίας, η χούντα τον καταδίκασε σε πεντάμηνη φυλάκιση το 1968, όπως και για τα Καλιαρντά το 1972 και για το κείμενό του Σώμα, που δημοσίευσε στο περιοδικό Τραμ. Το 1972 διεκδίκησε και πέτυχε να αποκτήσει αστυνομική ταυτότητα η οποία ανέγραφε στο θρήσκευμα «άθεος». Μέχρι το 1998 -δηλαδή για πάνω από 25 χρόνια και μέχρι τα 70 του- εκκρεμούσε εναντίον του καταδίκη σε φυλάκιση για προσβολή της θρησκείας. Κουρασμένος από το κυνηγητό και απογοητευμένος, μετακόμισε στο Παρίσι το 1975, από όπου συνέχισε ασταμάτητα να γράφει βιβλία για την Ελλάδα.

Γιώργος Θεοτοκάς - Ελεύθερο Πνεύμα

Αν και δεν έχω διαβάσει το βιβλίο ακόμα, το ανεβάζω και το προτείνω μόνο και μόνο απ΄ το απόσπασμα του που περιέχεται παρακάτω.

|| Ο Γιώργος Θεοτοκάς έγραψε το 1929, σε ηλικία 24 ετών το συναρπαστικό δοκίμιο Ελεύθερο Πνεύμα (εκδ. Εστία) το οποίο αργότερα ονομάστηκε «πνευματικό μανιφέστο» της γενιάς του ΄30 (στην οποία ανήκουν και ο Γιώργος Σεφέρης, ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Ανδρέας Εμπειρίκος, ο Στρατής Μυριβήλης, ο Κοσμάς Πολίτης, ο Μ. Καραγάτσης, ο Άγγελος Τερζάκης). Πρόκειται για ένα ολιγοσέλιδο κείμενο που έχει απασχολήσει περισσότερο από κάθε άλλο δοκίμιο την ελληνική διανόηση. Είναι ένα ορμητικό γεμάτο δυναμισμό κείμενο ευρωπαϊκά προσανατολισμένο και ριζοσπαστικό στην αντιμετώπιση του παρελθόντος. Ο Γιώργος Θεοτοκάς προσπάθησε όπως πολλοί της γενιάς του να αντιπαραβάλει την «πλευρά του Ελληνικού της Ελλάδας και όχι της Ελλάδας όπως την φαντάζονται οι Ευρωπαίοι». Με δύο λόγια το ζήτημα της ελληνικότητας της γενιάς του 30 συνοψίζεται τελικά στο τι θα δημιουργήσεις ως σύγχρονος Έλληνας που όχι μόνο να είναι αυθεντικά δικό σου, αλλά να ενδιαφέρει και τους ξένους.

Υ.Γ. Οι σκέψεις του νεαρού Θεοτοκά το 1929 είναι σαν ευφυείς διαπιστώσεις της κρίσιμης εποχής που ζούμε. Ογδόντα τρία χρόνια μετά ακόμα ψάχνουμε να βρούμε ποιοι είμαστε χωρίς να έχουμε κάνει ούτε βήμα από τότε.



ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΘΕΟΤΟΚΑ
«Την έλλειψη αληθινής ανάπτυξης...
φανερώνει καλά και η έλλειψη ανοχής και ψυχραιμίας που χαρακτηρίζει σχεδόν πάντα τις ελληνικές συζητήσεις. Όταν εκδηλωθεί μια διαφωνία, η πρώτη δουλειά των Ελλήνων είναι να αρνηθούν ολότελα τη σημασία του αντιπάλου. Πώς μπορεί να είναι σοβαρό υποκείμενο αφού τολμά να λέει όχι όταν εμείς λέμε ναι; Να πάει πρώτα να μάθει γράμματα κι ύστερα να έρθει να συζητήσει μαζί μας...

Τεχνητά Δέντρα - Χρυσή τομή μεταξύ φύσης και τεχνολογίας

Ένα νέο πάρκο, που μεταξύ άλλων θα διαθέτει ένα μικρό δάσος με τεχνητά δέντρα από τσιμέντο και ατσάλι εγκαινιάστηκε στις 29 Ιουνίου στη Σιγκαπούρη. Τι δουλειά έχει το μπετόν στο πάρκο;

Όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, τα 18 μηχανικά δέντρα που φτάνουν τα 50 μέτρα ύψος είναι άκρως οικολογικά. Αποτελούν κάτι σαν κατακόρυφους κήπους πάνω στους οποίους αναπτύσσονται τροπικά φυτά και φτέρες που δημιουργούν ένα μικροκλίμα το οποίο συλλέγει το νερό της βροχής, κάνοντας έτσι οικονομία στις ανάγκες του πάρκου για νερό. Επιπλέον λειτουργούν σαν αεραγωγοί. Ένα καθοδικό δροσερό ρεύμα αέρα βγαίνει από την βάση του «δέντρου» που σε συνδυασμό με τη σκιά που δημιουργεί δίνει ανάσα στις ζεστές ασιάτικες μέρες της Σιγκαπούρης.

Τα μηχανικά δέντρα είναι ακόμα πιο «πράσινα» από ότι δείχνουν.Ενσωματώνουν φωτοβολταϊκά που μετατρέπουν την ηλιακή ενέργεια σε ηλεκτρική τροφοδοτώντας τις ανάγκες του πάρκου σε ηλεκτρικό ρεύμα. Το πάρκο Gardens by the Βay είναι έτσι σχεδιασμένο ώστε να μην παράγει αέρια του θερμοκηπίου. Ποιος είπε ότι φύση και τεχνολογία είναι δύο στοιχεία ασύμβατα;

Βέβαια αυτά γίνονται στην Σιγκαπούρη, ενόσω εμείς στην Ελλάδα ψάχνουμε ακόμα και τα «συμβατικά» πάρκα με το μικροσκόπιο. 

Πηγή : http://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG2539

ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

 Μόνο από τον τίτλο μπορεί εύκολα κανείς να καταλάβει τι πραγματεύεται αυτό το βιβλίο. Άρα για όσους τους προβληματίζει έντονα το θέμα της θνητότητας, πιστεύω πως είναι μια καλή επιλογή για να τους ανακουφίσει κάπως από αυτό το άγχος ή την ανησυχία. 

Ο Irvin Yalom επιχειρεί αυτή την φορά να μας κάνει να αντιμετωπίσουμε τον φόβο μας για τον θάνατο, μέσα από προσωπικές ιστορίες άλλων ανθρώπων, που προσπαθούν να  καταπολεμήσουν, αυτόν τους το φόβο, μέσα από μεθόδους, που ο ίδιος προτείνει και μέσα από αποφθέγματα μεγάλων διανοητών, τους οποίους προβλημάτιζε αρκετά το θέμα της θνητότητας, με σκοπό να ζήσουμε μια ζωή, πιο χαρούμενη, πιο ουσιαστική  και να αναλάβουμε τα αναγκαία ρίσκα, για να πραγματώσουμε τον εαυτό μας.

«Η πρόθεση μου δεν ήταν να γράψω ένα σκυθρωπό βιβλίο. Αντίθετα ελπίζω, ότι αν συλλάβουμε, αν στα αλήθεια συλλάβουμε την ανθρώπινη μοίρα μας – το πεπερασμένο της ύπαρξης μας, τον σύντομο χρόνο μας στο φως- θα φτάσουμε όχι μόνο να γευτούμε πόσο πολύτιμο είναι το κάθε λεπτό και πόσο απολαυστικό είναι και μόνο το γεγονός, ότι ζούμε αλλά και να αυξήσουμε τη συμπόνια μας για τον εαυτό μας και για όλα τα άλλα ανθρώπινα πλάσματα»

Αυτό το βιβλίο αποτελεί την πιο πρόσφατη δημιουργία του Yalom και πρωτοκυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2008.

 Για όσους δεν γνωρίζουν  τον Irvin Yalom είναι ένας καταξιωμένος καθηγητής ψυχιατρικής στην Ιατρική σχολή του πανεπιστημίου Στάνφορντ των ΗΠΑ. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους, εν ζωή, εκπροσώπους της υπαρξιακής σχολής στην ψυχιατρική και είναι συγγραφέας του εγκυρότερου και πληρέστερου εγχειριδίου  υπαρξιακής ψυχοθεραπείας. Όλα του τα λογοτεχνικά βιβλία αποτελούν ιστορίες ψυχοθεραπείας  και ο ίδιος τα θεωρεί προέκταση του διδακτικού του έργου, το οποίο, όπως λέει βρίθει ούτως ή άλλως ιστοριών και διηγήσεων.

THE MACHINIST

Αυτή την εβδομάδα λέω να σας κρατήσω λίγο ''ξύπνιους''. Και όχι, δεν κάνω λογοπαίγνιο με τον ελληνικό τίτλο της ταινίας (ο άγρυπνος), απλά θέλω να σας κρατήσω λίγο σε εγρήγορση. Δεν υπάρχει λόγος...                  Μόνο θέλω και πρέπει- και για να το πετύχω αυτό προτίθεμαι να σας κεράσω λίγη ψυχεδέλεια,(...ή μάλλον πολύ...), που αν σας αρέσει, πιστέψτε με, θα λατρέψετε τη συγκεκριμένη ταινία.

Ο λόγος λοιπόν για το ''The Μachinist''.Ταινία του 2004 σε σκηνοθεσία  Brad Anderson και πρωταγωνιστή τον τίμιο και αγαπημένο Christian Bale. Πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ  του οποίου η ατμόσφαιρα σε καθηλώνει απο το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Μια σκοτεινιά, ένα μπέρδεμα και ένα μυστήριο είναι χαρακτηριστικά τα οποία μας κρατάνε σε επαγρύπνηση- και όλα αυτά σε συνδυασμό με τη μουσική και την γενική ροή της ταινίας, τα οποία κυλάνε στο ίδιο ακριβώς μοτίβο και δημιουργούν μια οπτικοακουστική -επαναλαμβάνω- ψυχεδέλεια. 

                                                                

 Μέσα απο τις αναζητήσεις του ''εγώ'', τα παλινδρομικά παιχνίδια του μυαλού αναζητούν έννοιες μεταξύ θύτη και θύματος, σε κόσμους ανάμεσα σε πραγματικότητες και ψευδεσθήσεις.
H δυσλειτουργεία αυτή οδηγεί τον χαρακτήρα της ιστορίας σε ένα κονφιούζιο αλλόκοτων γεγονότων και πράξεων που περιβάλλονται απο αναλήθειες, δημιουργόντας του έτσι σκέψεις και συλλογισμούς που κάθε άλλο παρα συγκρατημένες στα πλαίσια της λογικής είναι.                                                            

 Το ''ατμοσφαιρικό'' κερασάκι στη τούρτα έρχεται βέβαια και αυτό απο πλευράς σκηνοθεσίας, με τη προσθήκη επαναλαμβανόμενων εικόνων και λήψεων που η ''μαυρίλα'' τους σ' ανατριχιάζει, καταβάθος σ' αρέσει και αν η ψυχική σου διάθεση ταιριάζει με αυτή τη ψυχολογία ζητάς κι άλλο. Για να γίνω ακόμα πιο σαφής όμως, άσχετα με το αν διαφωνεί η συμφωνεί κάποιος, προσωπικά και ΜΟΝΟ προσωπικά η συγκεκριμένη ταινία μου θύμισε κάτι λίγο απο παλιό καλό Darren Aronofsky. Και προς αποφυγή παρεξηγήσεων, αυτό ήταν απλά μια παρατήρηση και όχι κάποιoυ είδους σύγκριση...

     Πέρα απο τα παραπάνω όμως η ταινία αυτή έχει ακόμα ένα ιδιαίτερο χαρατηριστικό. Οι πάρα πολύ καλές ερμηνείες, στο σύνολο όλου του cast, είναι πασιφανέστατα υποδεέστερες απο την εκπληκτική ερμηνεία του Christian Bale, ο οποίος πραγματικά μας αφήνει άφωνους με τις υποκριτικές του ικανότητες, εκτελώντας το συγκεκριμένο δύσκολο ρόλο με απόλυτη επιτυχία - πετυχαίνοντας ταυτόχρονα την καλύτερη του ''εμφάνιση'' στο σύνολο των ταινιών του. Αξιοσημείωτη είναι επίσης και η υπεράνθρωπη προσπάθεια που κατέβαλλε προτού γυριστεί η ταινία, με σκοπό να χάσει πάρα πολλά κιλά ώστε να υποδυθεί και να ''ενσαρκώσει'' όσο το δυνατόν καλύτερα έναν άνθρωπο σκελετωμένο και καταβεβλημένο, όπως όριζαν προφανώς  οι ανάγκες του ρόλου.

      Τελειώνοντας όμως οφείλω να πλεύσω λίγο πιο αντικειμενικά. Και αντικειμενικά αυτή η ταινία είναι απόλυτα υποκειμενική όσο οξύμωρο κι αν σου φαίνεται αυτό. Πέρα απο την ατμόσαφαιρα και τις υποκριτικές ικανότητες, τα οποία είναι στοιχεία που δεν χαρακτηρίζονται με ''ημίμετρα'', μια ταινία πάντα κρίνεται ως σύνολο. Και το συγκεκριμένο σύνολο είναι όντως δύσκολο και μπορεί όντως σε σημεία του να σε κουράσει, αφού κατα τη γνώμη μου ανήκει σε μια κατηγορία ταινιών που ''ή το 'χεις ή δε το 'χεις''- απλά καθαρά και ξάστερα.

    Όσο και να διίσταντε οι απόψεις όμως εγώ θα επιμένω οτι πρόκειται για μια ταινία σκοτεινά υπέροχη και ''γεμάτη'' , η οποία δικαίως βραβεύτικε σε διάφορα διεθνή φεστιβάλ και αδίκως δεν γνώρισε περαιτέρω διακρίσεις. Άν ο ''τύπος'' σου λοιπόν στο επιτρέπει- επιβάλλετε και αξίζει να την δεις.

Υ.Γ.   Special thanks στον Νίκο Τζιοβάννι Ντάλας και ένα άκομα Special thanks σε αυτούς που θα παρακαλέσω να ΜΗΝ συγκρίνουν το ''The Machinist'' με το ''Memento'' (όπως έχω δει κατα καιρούς να κάνουν κάποιοι στο internet).

-WandBlick-  

ΠΛΟΚΗ: ''Ο Τrevor Reznik, ένας εργάτης σε μηχανουργείο, άυπνος για ένα χρόνο, προκαλεί ένα εργασιακό ατύχημα, απομονώνεται από τους υπόλοιπους ενώ παράλληλα, κάποιες περίεργες ανακαλύψεις του τον πείθουν ότι είναι θύμα μιας μυστηριώδους συνωμοσίας''

Stars:

 Christian Bale, Jennifer Jason Leigh and Aitana Sánchez-Gijón